Η πρωτοφανής έλλειψη Εθνικής αντίληψης στη σύγχρονη Ελλάδα

Η τάση πολλών νεοελλήνων να μη βλέπουν τη πραγματικότητα, να κλείνουν τα μάτια στιο προφανές ακόμη και όταν (συνειδητά;) αν καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών τους... απίστευτο πράγμα.

Νομίζουν ότι που γίναμε ρεζίλι παγκόσμιο είναι υπερηφάνια. Το ότι μας λοιδωρούν το θεωρούμε ανθελληνισμό (μα εφού εσύ ο ίδιος κάνεις το μαλάκα, ο άλλος φταίει;) - το ότι μας λυπούνται για τη κατάντια μας, δεν το βλέπουμε;

Πάντα πίστευα ότι πρόκειται για φόβο και ανασφάλεια, αίσθηση ότι "ζω σε ένα όνειρο και ανά πάσα στιγμή θα ξυπνήσω στη μαυρίλα της πραγματικότητας" -- αυτοκαταστροφική ψύχωση που τελικά οδηγεί στη ίδια τη καταστροφή για να απαλύνει το άγχος της αναμονής της.

Κατά βάση οι Έλληνες πιστεύουν ότι δεν αξίζουν αυτά που έχουν, διότι (θεωρούν ότι...) με δόλο τα αποκτήσανε. Εξ'όυ και κάθε φορά που μιλάμε για κακώς κείμενα στη Ελληνική διοίκηση, ύστατο σχόλιο είναι "μπας κι'έξω νομίζεις είναι καλύτεροι; τα ίδια σκ... είναι".

Άντε γειά!


Ένα καταπληκτικά γραμμένο άρθρο στο Athens Voice με συμπυκνωμένη περιγραφή όλης της κοινωνικής κατάστασης στη μοναδικού ψυχοκοινωνιολογικού ενδιαφέροντος κοινωνικής ανθρωπολογίας της σύγχρονης Ελλάδας.

Γράφτηκε από τον Σακελλάρη Σκουμπουρδή και παραθέτω εδώ λίγες γραμμές. Τα πολλά σχόλια περιττεύουν -- το άρθρο είναι πλήρες -- λίγα λόγια μόνο

"Ειδικός Λαός, Ειδικοί Ηγέτες, Ειδικά Δικαστήρια"

Είναι Τιμωρός ο Καιρός… και απομυθοποιείται χειμαρρωδώς η οργανωμένη εθνική μας βλακεία

Μπορεί εμείς εδώ οι υπανάπτυκτοι να μην το ‘χουμε εύκολο να καταλάβουμε τι παίζει. Κάποιοι άλλοι από έξω, όμως, το βλέπουν πιο καθαρά. Και το ξεφωνίζουν. Όσο μακριά κι αν είναι, (πού ξέρεις;) μπορεί να φτάσει η ειρωνεία τους ως εδώ, εννοούμε ως το ελαφρό βάθος του μυαλού του καθ’ ημάς οχλοπολτού.

 (και συνεχίζει...) Έγραφε ο ημερήσιος Τέλεγκραφ, μετά το δημοψήφισμα: «Η Ελλάδα όμηρος μιας κυβέρνησης που πουλάει την ανικανότητά της ως δήθεν ηρωισμό».

«Απελπιστικά θα υποφέρει ο λαός που έχει διαλέξει τα εύκολα ψέματα αντί των κακόβολων αληθειών» ήταν ο υπότιτλος… Δεν αναφερόμαστε σε όσα λέγαμε εμείς, παραθέτουμε τα λόγια του Τέλεγκραφ. Τι λέτε; Το ψάχνουμε λιγουλάκι, ένα μήνα μετά, για να δούμε προς τα πού παν τα πράματα και ποιος είχε δίκιο, οι κουτόφραγκοι ή πολιτικοί απατεώνες μας;"

Πραγματικά, η ελπίδα είναι ότι κάποιος απ'όλους μας θα ανοίξει τα μάτια του επι τέλους, και θα δει και θα παραδεχτεί ο ο αυτοκράτωρας είναι και τσίτσιδος και άσχημος και ψεύτης και κλέφτης.
-> Και θα το πει και στους γύρω του και παραπέρα!

Σε 48 ώρες η νέα συμφωνία

Μας υποσχέθηκε ο προθυπουργός...

Ψηφίσαμε οχι περί του 6 στους 10. Λογικό, αν ρωτούσα τη συγχωρεμένη τη Μητέρα μου αν θέλει ή όχι να της κουρέψουν τη σύνταξη, θα έλεγε όχι - υποθέτω.

Θα ήθελα πολύ να είναι ακόμη εδώ κι'ας έλεγε ο,τι ήθελε. Αλλά δεν είναι.

Στο στερεωμα στο όποίο ζω δεν περιλάμβανει πλέον και τους γονείς μου αλλά περιλαβάνει πολλούς άλλους παίκτες -- ΕΕ, ΕΚΤ, Eurogroup, ευρωζώνη, κλπ. Πολύπλοκο σύστημα αλληλοεπιδράσεων.

Πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα σκεφτεί ο καθ'ένας μετά το δικό μας το "όχι".

Ειδικά όταν είναι "όχι" γενικά και αόριστα, δηλαδή ο καθ'ένας το ερμηνεύει όπως θέλει...

ΤΟ να πω εγώ ότι θα πω ναι ή όχι και συμβεί αυτό ή εκείνο προδίδει γραμμική σκέψη: μονοσήμαντη αιτίας - αποτελέσματος.


Το μονοσήμαντο λειτουργεί στους υπολογιστές, στις μηχανές, καμμιά φορά και στη χημεία. Σπάνια συμβαίνει στους ανθρώπους.

πΟΛΥ σΟΒΑΡΌ Κειμενο -- vERY iMPORTANT pIECE! Από /By Άγη Βερούτη

Σημαδιακό άρθρο του καλού φίλου Άγη Βερούτη, στο έγκυρο και ευχάριστο ιδείν e-zine Capital.

Φτάσαμε εδώ από ένα "λάθος"

Του Άγη Βερούτη Το έχω! Βρήκα τη λύση στο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος: Δέχομαι, μόνος μου, εγώ προσωπικά, να προσληφθώ στο δημόσιο, με μισθό €7.000.000.700 το μήνα, και να πληρώνω φόρους €7 δισ. το μήνα. Το κράτος ας με φορολογεί στην πηγή, και ας τα κρατάει απευθείας πριν μου αποδώσει το καθαρό ποσόν του μισθού μου. Θυσία να γίνει, δε πειράζει... Καθώς τα έξοδα του Ελληνικού Κράτους είναι κατά τι λιγότερα, θα περισσεύει €1 δισ. το μήνα, κιμπάρικο, για επενδύσεις και επέκταση του κοινωνικού κράτους από τους φόρους μου και μόνο. Όλα αυτά με τους δικούς μου φόρους και μόνον. Οι άλλοι Έλληνες δεν θα χρειάζεται να ξαναπληρώσουν φόρο για τίποτε! Κανένας! Μόνος εγώ θα σηκώσω στους ώμους μου το Ελληνικό κράτος! Ο σύγχρονος Άτλαντας! Από τους φόρους μου το κράτος θα εισπράττει €84 δισ. το χρόνο, και η Ελλάδα θα γίνει ξανά πλούσια! Δέχομαι επίσης να εργάζομαι για το κράτος ως τα βαθιά γεράματα. Χαλάλι σας βρε! Βέβαια μη μου ζητάτε και να πηγαίνω και στη δουλειά κάθε μέρα, αχάριστοι! Χάρη σε μένα θα ζείτε όλοι! Μπορεί να παίρνω και τηλέφωνο στην υπηρεσία μια-δυο φορές το μήνα. Αν θέλετε, διορίστε με και γυμναστή στον Αη Στράτη. Δε με ενοχλεί καθόλου! Όσο για την πρόσληψή μου, δε θέλω βλακείες για πτυχία και μεταπτυχιακά, και εξετάσεις ΑΣΕΠ, και τέτοια άλλα γελοία! Κάντε μου μια οκτάμηνη σύμβαση, και τα άλλα θα τα τακτοποιήσω μόνος μου. Μέχρι τα 52 θα δουλεύω για σας. Μη φοβάστε όμως, έχω τη λύση και για μετά. Θα βγω στη σύνταξη και μέχρι τα 125 θα πάρω σύνταξη €7.000.000.920 το μήνα. Πάλι €7 δισ. το μήνα φόρους θα πληρώνω! Θα προσεύχεστε να μη τα τινάξω... Από το δε εφάπαξ μου, που θα είναι €700 δισ. και €150.000, προτίθεμαι να δώσω σε φόρο τα €700 δισ.! Η Ελλάδα θα γίνει υπερδύναμη. Θα μπορέσει να αγοράσει τις γειτονικές χώρες με αυτά τα λεφτά των φόρων του δικού μου εφάπαξ! Στο κάτω-κάτω, πληρωμένο θα το έχω το εφάπαξ μου, από τις κρατήσεις μου! Αν, και να τα τινάξω, πάλι λύση σας έχω! Θα προσλάβετε τα παιδιά μου στο κράτος, και θα τους δίνετε ίδιο μισθό με το δικό μου, και με την ίδια φορολογία. Η Ελλάδα θα γίνει υπερδύναμη χάρη σ’ εμένα και μόνον! Για πάντα... (Προσοχή: Τα παραπάνω έχουν μόνο χιουμοριστική αξία, και μηδενική οικονομική αξία) Με την ως άνω συλλογιστική της ΑΔΕΔΥ, πως “οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι μόνοι συνεπείς φορολογούμενοι” και το σκεπτικό ότι “χωρίς τους μισθούς του δημοσίου και τις συντάξεις η οικονομία θα ναυαγήσει” αναδεικνύεται η δημιουργία του “Αεικίνητου”! Αυτού ντε, που ψάχνουν οι αλχημιστές ήδη από το μεσαίωνα. Φυσικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει στο κανονικό σύμπαν. Κάθε ευρώ που πληρώνεται σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις, αφαιρείται από την παραγωγική οικονομία. Ίσως μέρος αυτού ξαναγυρνά στην παραγωγική οικονομία (όσα δεν αγοράσουν εισαγόμενα προϊόντα, ή δεν αποταμιευτούν). Για κάθε ευρώ που πληρώνει το κράτος σε κάποιον χωρίς να παράγει, κάποιος άλλος εργάζεται και το παράγει χωρίς να το πληρωθεί, πλην αν το κράτος το τυπώνει εκ του μηδενός. Ακόμη και αν το δανείζεται από κάποιον ξένο, αυτό το ευρώ θα πληρωθεί μελλοντικά με δουλειά από την μελλοντική παραγωγική οικονομία που θα μείνει απλήρωτη για όποιον την κάνει. Η χώρα έχει 1.873.243 άτομα άνω των 65 και 2.707.727 συνταξιούχους. Το σύνολο των χρημάτων που πληρώνει η παραγωγική οικονομία σε συντάξεις υπερβαίνει τα €27 δισ. ετησίως. Μεγάλο μέρος αυτής της δαπάνης πηγαίνει σε ανθρώπους που κάλλιστα μπορούν να εργαστούν, και πολλοί από αυτούς μάλιστα το κάνουν, με μαύρα. Ποιος δεν γνωρίζει κάποιο συνταξιούχο πενηντάρη ή ακόμη και σαραντάρη που εργάζεται αδήλωτα, με μαύρες αμοιβές, για να διατηρήσει ανέπαφη τη σύνταξη που εισπράττει από τα λεφτά των υπολοίπων φορολογούμενων. Από την άλλη πλευρά, το σύνολο των χρημάτων που πληρώνει το κράτος σε μισθούς δημοσίου για 620.000 υπαλλήλους του (ΟΚ του στενού δημοσίου αν θέλετε) ανέρχεται στα €18,6 δισ. ετησίως. Όλοι οι παραπάνω δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι και τα εξαρτώμενα μέλη τους, επιβαρύνουν επίσης το κράτος με το κόστος της δωρεάν φροντίδας υγείας και περίθαλψης που τους παρέχεται από τα χρήματα των εργαζόμενων της παραγωγικής οικονομίας. Ξεκαθαρίσαμε νομίζω την ανύπαρκτη συμβολή στην πραγματική οικονομία, της φορολογίας μισθών δημοσίου τομέα και συντάξεων. Είναι έκπτωση σε εκείνα που το κράτος δίνει στον εαυτό του, για αυτά που πληρώνει σε μισθούς στο δημόσιο και σε συντάξεις. Αν πούμε ότι γύρω στα €46 δισ. ετησίως αφαιρούνται από την παραγωγική οικονομία, και τα €6 δισ. είναι οι φόροι εισοδήματος των παραπάνω, τότε το πραγματικό κόστος στο φορολογούμενο είναι €40 δισ. το χρόνο. Το κράτος δεν έχει δικά του χρήματα. Είναι χρήματα των φορολογούμενων της παραγωγικής οικονομίας αυτά που μοιράζει. Τους τα παίρνει ως φόρους και τα μοιράζει ως μισθούς και συντάξεις. Πολλά φυσικά είναι δικαίως μοιρασμένα, σε δασκάλους, γιατρούς, στρατιωτικούς, αστυνομικούς, υπαλλήλους υπουργείων κλπ. Τα περισσότερα όμως δίνονται αδίκως. Όλα ξεκίνησαν από ένα “λάθος”. Η καταστροφή που βιώνουμε και η κατεδάφιση της οικονομίας με την υπερφορολόγηση δεν είναι άλλο από ένα μικρό λαθάκι το 2000, που απλά δεν έχει ακόμη διορθωθεί. Το “λαθάκι” αυτό ξεκίνησε στις τότε εκλογές, όταν στο κράτος κόστιζαν οι μισθοί €8,5 δισ. ετησίως, και οι συντάξεις €2,5 δισ. ετησίως.  Σήμερα είναι €18,6 δισ. και €6 δισ. αντιστοίχως, παρά τις πρόσφατες μειώσεις. Το λάθος ονομάστηκε “Σύγκλιση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο διαβίωσης”. Ή μάλλον δεν ήταν αυτό το λάθος, αλλά ο τρόπος που προσπάθησε η δεύτερη διακυβέρνηση Σημίτη να υλοποιήσει την “Σύγκλιση”. Το “λάθος” ήταν η ψευδαίσθηση ανθρώπων τής τότε κυβερνήσεως, ότι η Σύγκλιση μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την αύξηση τής οικονομικής δραστηριότητας τής παραγωγικής οικονομίας. Απλά και μόνο δανειζόμενοι από το εξωτερικό, για να μην ενοχλήσουν άμεσα τους πολίτες με φόρους, θα αύξαιναν τις πληρωμές του δημοσίου σε μισθούς και συντάξεις, ώστε να “κυκλοφορήσει νέο χρήμα” στην οικονομία και να πραγματοποιηθεί η σύγκλιση. [ΥΠΑΡΧΕΙ και ΤΡΑΓΟΥΔΙ γι'αυτή τη θέση ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ:          "Money for Nothing and the Chicks for Free!!"] στη γλώσσα της Ροκ Αυτό που δεν κατάλαβαν τότε, και τώρα είναι σε εμάς ξεκάθαρο διότι το πληρώνουμε, είναι πως δεν είναι δυνατόν να αυξήσεις τον πλούτο σου ως χώρα παρακάμπτοντας την μεγέθυνση της παραγωγικής οικονομίας. Αντίθετα, αυτό που έγινε ήταν να προσλαμβάνονται όσο δυνατόν περισσότεροι στο δημόσιο, ακόμη και με τα stage που στην υπόλοιπη Ευρώπη αφορούσαν τον ιδιωτικό τομέα, και ταυτόχρονα αυξάνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων τόσο δραματικά, ώστε η κατανάλωση των προϊόντων πολυτελείας ανέβηκε κατακόρυφα, και μαζί με αυτό και οι εισαγωγές, και τελικά το έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, που υποχρέωσε σε εξωτερικό δανεισμό τη χώρα. Αυτό έφτασε την Ελλάδα στο 60%+ του ευρωπαϊκού μέσου όρου, και μετά με τη συνέχιση της πολιτικής “Σύγκλισης” της πενταετίας Καραμανλή, φτάσαμε στο 75%+. Στην διαδικασία υλοποίησης αυτού του λάθους, αλώθηκε το Άρθρο 4 του Συντάγματος της Ελλάδας: ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕPΟ Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα Άρθρο 4 1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. 2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Με άλλα λόγια, κάποιος που είναι Έλληνας δημόσιος υπάλληλος, και κάνει την ίδια δουλειά, με τα ίδια πτυχία, και την ίδια εμπειρία με κάποιον της παραγωγικής οικονομίας, είναι πιο ίσος από τον δεύτερο. Το 2000, ένας βοηθός λογιστής σε λογιστικό γραφείο, λάμβανε 200.000 δρχ. το μήνα καθαρά, ενώ αντίστοιχα κάποιος με τα ίδια προσόντα και προϋπηρεσία στο δημόσιο, ελάμβανε 180.000 δρχ το μήνα, συνυπολογίζοντας τη μονιμότητα, την ελαφρύτερη εργασία, τη νωρίτερη έξοδο στη σύνταξη. Με άλλα λόγια, ο ένας έπαιρνε €587 στην ιδιωτική οικονομία, και €528 στο δημόσιο. Με τη “Σύγκλιση” έφτασε το 2009 στον ιδιωτικό τομέα να παίρνει €850, ενώ στο δημόσιο ο μισθός της ίδιας θέσης έφτασε τα €2.500. Αυτό μεταφράζεται σε καθαρές αποδοχές 145% σε σχέση με το 2000 στον ιδιωτικό τομέα, ενώ στο δημόσιο έφτασε επιεικώς στο 470%! Ο συσχετισμός σήμερα ίσως έχει μειωθεί στα €750 επί 14 μήνες για τον ιδιώτη και τα €1800 επί 12 μήνες για τον δημόσιο υπάλληλο. Αντίστοιχα έγινε και με τις συντάξεις, κυρίως του δημοσίου, που έφτασαν στην έξοδο του δημοσίου υπαλλήλου από τον εργάσιμο βίο σε συνταξιοδότηση, κυρίως από τις ΔΕΚΟ, να παίρνει σύνταξη μεγαλύτερη από το μισθό που βγήκε! Αυτό δημιούργησε τα τεράστια ελλείμματα προϋπολογισμού, που με τη σειρά τους έφεραν την ανάγκη για υπερδανεισμό, που διόγκωσαν το χρέος σε τεράστια ύψη, που προκάλεσε την διακοπή των δανεικών λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης του δανεισμού, που με τη σειρά του έφερε την υπερφορολόγηση με τη διακοπή των δανεικών, για να διατηρηθεί ένα “λάθος” που κάλλιστα μπορεί και πρέπει να διορθωθεί. Τί απαιτεί η διόρθωση του λάθους; Μα κυρίως την εφαρμογή του Άρθρου 4 του Συντάγματος: -Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος λαμβάνει σύνταξη και δεν έχει την ηλικία των 65 όπως υποχρεούνται οι υπόλοιποι, η σύνταξη θα σταματήσει ώσπου να έρθει στην ηλικία των 65. Όπως γίνεται στη Γερμανία. Το δικαίωμα της σύνταξιοδότησης ξεκινά στα 65, ανεξάρτητα αν θεμελιώθηκε στα 60. Αν δεν έχει άλλο τρόπο βιοπορισμού, θα βοηθηθεί με το Εγγυημένο Εθνικό Εισόδημα. Όπως όλοι. -Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος λαμβάνει για αντίστοιχη δουλειά με αντίστοιχα προσόντα στον ιδιωτικό τομέα €750 μηνιαίως, τα ίδια πρέπει να λάβει και στο δημόσιο, ή και λίγο λιγότερα για να τιμολογηθεί η ελαφρύτερη πίεση και ρίσκο απολύσεως. -Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι. Αυτό σημαίνει ότι οι συντάξεις του δημοσίου τομέα θα πρέπει να είναι αντίστοιχες με εκείνες του ιδιωτικού τομέα. Αν είναι μεγαλύτερες, θα πρέπει να εξισωθούν, καθώς το άτοπο περί κρατήσεων κλπ έχουμε αναλύσει στο πρώτο μέρος του σημερινού άρθρου περί φόρων και κρατήσεων δημοσίων υπαλλήλων. -Όλοι οι έλληνες είναι ίσοι. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος έχει εισοδήματα από άλλες πηγές πλην της σύνταξής του, εκείνη θα πρέπει να μειώνεται αναλόγως αλλά όχι σε απόλυτους αριθμούς, καθώς η σύνταξη πλέον στην Ελλάδα είναι προϊόν αναδιανομής, και όχι της αποταμίευσής τους. Τα ταμεία είναι άδεια, και οι συντάξεις πληρώνονται από αναδιανομή εισοδήματος μέσω φόρων. Κάποιος λοιπόν που έχει €1.750 εισοδήματα το μήνα, δεν μπορεί να λαμβάνει και άλλα €750 το μήνα από παραγωγική εργασία κάποιων που εργάζονται για €511 το μήνα. Απλά, όμορφα και δίκαια. Από την άλλη πλευρά, με την δραστική μείωση του κόστους του κράτους σε δίκαια και ρεαλιστικά επίπεδα, θα πρέπει αντίστοιχα να μειωθεί η υπερφορολόγηση για να πάρει μπροστά η παραγωγική οικονομία, και να αυξηθεί ο ελάχιστος βασικός μισθός της παραγωγικής οικονομίας στα €750 το μήνα, για να μπορεί να ανταπεξέλθει ο εργαζόμενος σε μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωση. Φυσικά οι τιμές των κρατικών μονοπωλίων ενέργειας, ύδρευσης, κλπ, θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί προς τα κάτω για να επιστρέψει στην κοινωνία το κόστος που θα μειωθεί με την Συνταγματικά επιβεβλημένη μείωση των μισθών του δημοσίου τομέα. Αυτά αν κάνει η συγκυβέρνηση θα φέρει την ευημερία σχεδόν άμεσα σε αυτό τον τόπο. Οτιδήποτε διαφορετικό κάνει, θα επιφέρει την οριστική αυτοκαταδίκη της στο καλάθι των σκουπιδιών, και την πολιτική έλευση των άκρων. Ένας φόρος ακόμη θα εγγυηθεί την πολιτική αυτοκτονία όσων από τη συγκυβέρνηση είναι σήμερα στη βουλή, και πιθανά θα εξασφαλίσει την ανυπαρξία των κομμάτων τους στις επόμενες εκλογές. Νομίζω οι εναλλακτικές είναι ξεκάθαρες. Τίποτε λιγότερο.

Σχόλια και πλάκες: ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στην Ελλάδα

Οξύμωρος τίτλος: ή ελληνικό θάναι ή επιχειρηματικότητα θάναι. Και τα δύο συγχρόνως δεν γίνονται.

Μετά το ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ, ο αγαπητός Κος Α. Βερούτης δημιούργησε νέο σύντομο ανέκδοτο: "Ελληνική επιχειρηματικότητα"

Πολύ γέλιο....
Η Ελλάδα, χώρα που οδεύει προς την επίτευξη του κομμουνιστικού ιδεώδους (της δικτατορίας του προλεταριάτου της Διοίκησης), εξακολουθεί να διατηρεί στους κόλπους της κάποια αστικά κατάλοιπα μιάς άλλης εποχής.

Αυτά εκφράζει  με γλαφυρό τρόπο, ο Κος Α. Βερούτης σε χιουμοριστικό άρθρο του στο ηλ-περιοδικό "Κάπιταλ" με τίτλο:

"Ανέκδοτο με δύο λέξεις: Ελληνική επιχειρηματικότητα"

 Το κείμενο έπεται (ευχαριστώ εκ των προτέρων). Τα λίγα σχόλια μου είναι σε μεγάλη παρένθεση{ }.

"Ανέκδοτο με δύο λέξεις: ελληνηκή επιχειρηματικότητα"
 Του Αγη Βερούτη 

Το Ελληνικό κράτος σε παροτρύνει να είσαι {ψηφοφόρος} Δημόσιος Υπάλληλος, και από περιουσία να έχεις μόνο μετρητά. Για όλα τα υπόλοιπα έχει αντικίνητρα. Έτσι και κληρονομήσεις δε κάποιο ακίνητο, την έβαψες. Αν θέλεις να χτίσεις; Δεν είναι τυχαία η λαϊκή παροιμία “Αν δεν φυτέψεις αμπέλι, δεν χτίσεις σπίτι και δεν παντρέψεις δεν ξέρεις από ζωή”.

Επί του θέματος της κληρονομιάς πάλι, εφόσον το κεφάλαιο έχει ήδη φορολογηθεί όταν δημιουργήθηκε, τότε ο φόρος πρέπει να είναι μηδενικός. Αν έχει υπεραξία, τότε αυτή πρέπει να φορολογηθεί (μόνο η υπεραξία και όχι το ήδη φορολογημένο κεφάλαιο) στη χρονική στιγμή ρευστοποίησής της. Αν πρόκειται για μετρητά, τότε αυτά έχουν ήδη φορολογηθεί στη συσσώρευσή τους.


{Αγαπητέ Άγη, στην νεο-ελλάδα η λογική της ατομικής περιουσίας υποτάσσεται στη λογική της κρατικής περιουσίας. Στην Ελλάδα επιτρέπεται να έχεις περιουσία μέσα στα όρια των αναγκών της δικτατορίας του πολιτικο-διοικητικού κατεστημένου.}





Το πρόβλημα όταν φορολογεί κεφάλαιο το κράτος είναι ότι ουσιαστικά το δημεύει, καθώς το κεφάλαιο δεν εγγυάται εισόδημα. Αντί δηλαδή να δημεύσει τα κλεμμένα το κράτος, δημεύει τις περιουσίες της μεσαίας τάξης, οι φτωχοί δεν έχουν αν τους πάρει, και οι πλούσιοι τα έχουν προφυλαγμένα καλά.

Παράδειγμα: έχω κάποιο γνωστό που οι γονείς του πέθαναν πριν πολλά χρόνια. Επειδή ο πατέρας του ήταν πετυχημένος κατασκευαστής, και η μητέρα του φαρμακοποιός, του άφησαν ένα μεγάλο αλλά παλαιό σπίτι σε ακριβό βόρειο προάστιο. Ο ίδιος είναι ελεύθερος επαγγελματίας και όχι πολύ οικονομημένος. Από το ακίνητο εισέπραττε 2.000 ευρώ το μήνα, όπου φυσικά έδινε το 75,6% στην εφορία (40% φόρος, 3,6% χαρτόσημο, 80% του φόρου προκαταβολή για το επόμενο έτος που ήταν άδειο και έπρεπε και να το ξαναβάψει γιατί του έφυγε ο ενοικιαστής).

Επίσης με το ΦΜΑΠ και το ΕΤΑΚ από ό,τι μου λέει πλήρωσε περίπου το υπόλοιπο στην εφορία, διότι το ακίνητο έχει πολλά τετραγωνικά σε υψηλή τιμή περιοχής.

Το αποτέλεσμα ήταν όταν ήρθε το χαράτσι οι άνθρωπος έπαθε σοκ. Ουσιαστικά ψάχνει να βρει να το πουλήσει, διότι δεν έχει αρκετό εισόδημα για να το συντηρεί και να πληρώνει τους φόρους. Πλέον εντός κρίσης, μου λέει πως προσπαθεί να το νοικιάσει με 900 ευρώ το μήνα και δεν βρίσκει γιατί ως παλαιό σπίτι καίει πολύ πετρέλαιο.

Το να είσαι κληρονόμος δεν είναι καλή δουλειά στην Ελλάδα πλέον.

Επιχειρηματίας όμως; Ακόμα χειρότερα!

Τα αντικίνητρα στο να είσαι επιχειρηματίας είναι τιτανοτρισμεγιστοτεράστια. Μη το ψάχνετε.

Από τον ΚΒΣ των 18.000 σελίδων να ξεκινήσουμε και μόνο φτάνει. Υπόψη ότι τον ΚΒΣ δεν τον τηρούν οι δημόσιες επιχειρήσεις για να είναι και “καλύτερα” ελέγξιμο το δημόσιο συμφέρον. Μόνο οι ιδιωτικές!

Αν είσαι επιχειρηματίας ή ελεύθερος επαγγελματίας, λοιπόν, το κράτος μας επίσης σε υποχρεώνει να πληρώνεις συνταξιοδοτικές εισφορές, ακόμα και όταν δεν έχεις εισόδημα (με ποινή φυλάκισης και προσωποκράτησης) και φυσικά σε υποχρεώνει να πληρώσεις το 80% του φετινού φόρου ως προκαταβολή φόρου της επόμενης χρονιάς, λες και υπάρχει κάποια εγγύηση ότι του χρόνου θα βγάλεις πάλι τα ίδια κέρδη.  Επίσης, σε υποχρεώνει να προπληρώσεις το ΦΠΑ είτε το έχεις εισπράξει είτε όχι. {Μα και βέβαια, χρεώνονται όλα αυτά προκαταβολικά! ΕΠΕΙΔΗ δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα έχεις το ίδιο εισόδημα του χρόνου για να σου τα πάρει τότε, σου τα πάιρνει τώρα. Αλλωστε ΤΩΡΑ τα χρειάζεται, του 'χρόνου ποιός ζη ποιός πεθαίνει} Φυσικά αν δεν είσαι ενήμερος στις εισφορές σου όπως το 40% των ασφαλισμένων στον ΟΑΕΕ, τότε είσαι ανασφάλιστος, παρά το γεγονός ότι το σύστημα υγείας επιδοτείται από τους φόρους όλων. Δηλαδή το Ελληνικό κράτος παίρνει τους φόρους από όλους για να χρηματοδοτεί τη μαύρη τρύπα κλοπής και διαφθοράς που λέγεται Εθνικό Σύστημα Υγείας, αλλά δίνει περίθαλψη μόνο σε όσους είναι ασφαλισμένοι!

Αν δεν είσαι ενήμερος με τις φορολογικές σου υποχρεώσεις δεν μπορείς να θεωρήσεις τιμολόγια, άρα δεν μπορείς να πουλήσεις, άρα δεν μπορείς να βγάλεις λεφτά να ξεχρεώσεις αυτά που χρωστάς σε φόρους. Μόνο εμένα κάτι δε μου πάει καλά εδώ; Σε ποιό πλανήτη τα σκέφτηκαν αυτά; Σε ποιό παράλληλο σύμπαν; Αυτός που τα έφτιαξε έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του; Χλωμό...

Επιχειρηματικότητα λέγαμε; Ειδικά αν κάνει κάποιος το λάθος να πουλήσει κάτι στο κράτος, την πάτησε. Χιλιάδες οι περιπτώσεις αυτών που καταστράφηκαν επειδή έκαναν μια δουλίτσα με το κράτος. Κάποιοι εξ αυτών μάλιστα ζουν ακόμη για να το περιγράψουν. Ζουν, μια κουβέντα δηλαδή...

Το κράτος δεν ψάχνει απλώς για χρηματοδότες προμηθευτές - ψάχνει για ηλιθίους. Γι’αυτό και όποιος πουλάει στο κράτος και δεν είναι ηλίθιος, συνήθως το τσακίζει στην υπερτιμολόγηση.

Η κρατικοδίαιτη επιχείρηση είναι σε μια συνεχή κούρσα με το κράτος ποιός θα κλέψει τον άλλον περισσότερο: Ο κρατικοδίαιτος υπερτιμολογεί 3-4 φορές πάνω τις υπηρεσίες/προϊόντα του, και το κράτος του παίρνει τα λεφτά του ΦΠΑ μπροστά, του βάζει κρατήσεις 7%-10% υπέρ “τρίτων” και άσχετων, του εισπράττει το φόρο από τα εικονικά κέρδη του 3 χρόνια πριν του τα πληρώσει, του βάζει πρόστιμα για μουτζούρες και περαιώσεις άλλο 2%-3% επί του τζίρου του, στο τέλος τον πληρώνει με ομόλογα που λήγουν 3 χρόνια μετά, και πριν τα εισπράξει αυτός του κάνει και ένα κουρεματάκι 50% και τραβάει την ημερομηνία πληρωμής στο 2040. Ή αν τα χρειάζεται τώρα για να πληρώσει προμηθευτές, τότε θα πληρωθεί το 12% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων: τιμολόγησες 100, πλήρωσες ΦΠΑ για 100 (δηλ. 23), πληρώθηκες τα μισά σε ομόλογα που έχουν ονομαστική αξία 50+ΦΠΑ (σύνολο 61,5) που όμως αν τα χρειάζεσαι να τα ρευστοποιήσεις τώρα και όχι το 2040, διότι ο προμηθευτής σου θέλει τα λεφτά του αυτή τη δεκαετία και όχι τη μεθεπόμενη, τότε θα πάρεις περί τα 7,38!

Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος σήμερα για να πουλήσεις στο Ελληνικό Κράτος. Μα πολύ ηλίθιος μιλάμε!

{Γνώμη μου: το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά είναι νομοθετημένα και νομότυπα, σε ένα κράτος "νόμιμο" όπου δεν μπορεί ο κόσμος να αντισταθείμε το παγκοσμίως αποδεκτό επιχείρημα της "χούντας" / της κατάλυσης της "δημοκρατίας" κ.α. χαριτωμένα που θα προσέλκυαν και υποστηρικτές εκτός Ελλάδας.} (βλέπε **, κάτω)

Φυσικά από τους μη-κρατικοδίαιτους, το κράτος παροτρύνει όσους είναι διατεθειμένοι να συναλλαγούν με τους διεφθαρμένους να κλέβουν ατιμώρητα την κοινωνία (παραεμπόριο και μαύρη εργασία και μη έκδοση αποδείξεων μεταξύ άλλων), με προϋπόθεση να μοιράζονται τα κλοπιμαία με τον αρμόδιο διεφθαρμένο δημόσιο υπάλληλο που έχει καθήκον να τους ελέγξει!

Η στάση του Ελληνικού κράτους απέναντι στην επιχειρηματικότητα είναι εγκληματική. Η σημερινή κατάντια της χώρας είναι άμεση συνάρτηση αυτής της στρεβλής και αρρωστημένης σχέσης κράτους-επιχειρηματικότητας. Μάλλον όχι σχέσης - θανάσιμης έχθρας.

Με άλλα λόγια, αν κάνεις το λάθος να γίνεις επιχειρηματίας σε αυτή τη χώρα, και δεν είσαι διατεθειμένος να συναλλαγείς με τη διαφθορά, το κράτος θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι(α) του για να σε συνθλίψει! Και σχεδόν πάντα το καταφέρνει, εκτός αν είσαι από τους 20-30 "μεγάλους", οπότε ουσιαστικά σε αφήνει να κάνεις ό,τι θέλεις...

Πιο βρώμικο και διεφθαρμένο σύστημα άσκησης γραφειοκρατικής κρατικής εξουσίας δεν πρέπει να έχει ξαναϋπάρξει στην ιστορία.

**{Στην παγκόσμια ιστορία. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα όπου το κράτος εκμεταλλέυτηκε το σύστημα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας για να διατηρήσει μία χούντα με όλα τα εχέγγυα και την έξωθεν μαρτυρία κανονικής δημοκρατικής χώρας. 

Οι Σοβιέτ θεωρούνταν γιαλαζτί δημοκράτες και τους απέρριπτε όλος ο κόσμος. Οι λατινο-αμερικανικές χούντες αναγνωρίζονταν /αι ως χούντες. Η Ελληνική Δημοκρατία, ΔΕΝ θεωρείται "χούντα" από κανέναν...}
Ούτε καν στις Σοβιετικές "Δημοκρατίες": εκεί τουλάχιστον δεν σε κορόιδευαν ότι μπορείς να επιχειρηματίσεις. Ήταν ξεκάθαρο πως αν ήθελες να προκόψεις έπρεπε να γίνεις μέλος του κομμουνιστικού κόμματος.  Ούτε στις μπανανίες της υποσαχάρειου Αφρικής: εκεί ξέρεις ότι αν δεις κρατικό υπάλληλο τρέχεις για τη ζωή σου.

{Και στην Ελλάδα το ίδιο ισχύει. Μόνο που οι Σοβιέτ στερούντο νομιμότητας δυτικού τύπου και το ήξεραν... αντιθέτως οι Ελληνες σοβιέτ, έχουν την νομιμότητα που στερούνταν οι άλλοι...}

Εδώ υπάρχουν κάποιοι που ακόμη νομίζουν ότι η επιχειρηματικότητα έχει περιθώρια στην Ελλάδα, και θέλουν να την φορολογήσουν και επί του τζίρου: εε, ρε τζάμπο που τους χρειάζεται..."

Ερώτηση προς τον φίλο Άγη:

Χρειαζόμαστε Βύρωνα και Μπουμπουλίνα ή τον Τζεγκις Χαν;

 

(Πολύ) Λιγα λόγια για αυταρχικά πολιτεύματα και δικτατορίες

"'Ολες οι δικτατορίες έχουν τα τρωτά τους σημεία" λέει ο Μακιαβέλλη της ειρηνικής επανάστασης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Massachusetts και ερευνητής στο Harvard, Gene Sharp.

Το θέμα έχει απασχολήσει χιλιάδες, μύρια, αvθρώπων. Μεταξύ αυτών κι'εμένα βέβαια. Έχοντας ζήσει σε ήπιας μορφής δικτατορίες και σε αυταρχικά καθεστώτα(1), συμφωνώ.

Μάλιστα θα τολμούσα να προχωρήσω πιο πέρα:

Το πιο τρώτο σημείο σε κάθε αυταρχικό, σφετεριστικό, κλπ, καθεστός είναι η αναγνώριση της νομιμότητα του.
Και η αναζήτηση νομιμοποίησης, όταν πρόκειται για εμφανείς δικτατορίες. Στον δυτικό κόσμο, η νομιμοποίηση έρχεται κυρίως από τη διαδικασία εκλογών: δηλαδή, οι "υπήκοοι" φερονται να διαλέγουν τους έχοντες την εξουσία.

Επίσης, οι ακραίες συνθήκες, ο κίνδυνος κατάλησης της Δημόσιας τάξης, η Εθνική Ασφάλεια κ.α. αποτελούν ειδικές συνθήκες μέσα από τις οποίες εδρεύονται αυταρχικά καθεστώτα που, μάλιστα μετεξελλίσσονται σε δικτατορίες. Απλά, με το πρόσχημα των συνθηκών, μία ομάδα επεμβαίνει για να επαναφέρει τη τάξη και ξεχνά να φύγει...

• Όπως το γνωστό παράδειγμα του Χίτλερ.
• Παρομοίως οι "εκλογές" στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
• Όπως η ίδια η Μπολσεβικική επέμβαση.
  
• Παρομοίως σε περιπτώσεις χωρών της Λατινικής Αμερικής.
  
• Ακόμα, βέβαια, και σε χώρες της Ευρώπης -- όπως π.χ. και στην Ελλάδα...
  

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της νομιμότητας ή, της "αναζήτησης νομιμοποίησης": η νομιμότητα ή το σύμβολο νομιμοποίησης των "αντιφρονούντων". Αυτή η νομιμότητα είναι άρρικτα συνδεδεμένη με, και αντιστρόφως ανάλογη προς, την νομιμότητα του καθεστώτος ή της παρέας που διοικεί τη χώρα.

Μπορούμε να πούμε, η νομιμότητα είναι οφθαλμοφανής σε όλους και κατανοητή απ'όλους εμάς τους δυτικούς σε πολλές περιπτώσεις: π.χ. στην Αίγυπτο, κατά τη παρούσα συγκυρία. Στο Ιράν. Στη Πολωνία παλιά, στην Ανατολική Γερμανία, κλπ.

Σε άλλες περιπτώσεις, είναι λιγότερο κατανοητή: σε μία εμφανώς νόμιμα εκλεγμένη (δηλ. ακολουθόντας τη εκλογική διαδικασία) διοικητική ομάδα, που στρέφεται η "επανάσταση"; προφανώς πουθενά, διότι σε αυτλες τις περιπτώσεις το καθεστώς αυτονομιμοποιείται κατά το δοκούν.

Ετσι, εγκαθιδρύεται μία ήπιας μορφής δικτατορία ή ένα αυταρχικό καθεστώς με όλα τα εχέγκυα της δημοκρατικής νομιμότητας . Προσφέρει επίσης την δυνατότητα εναλλαγής του δικτάτορα ή της ηγετικής ομάδας (π.χ. μεγάλα "κόμματα" με σταθερούς ηγέτες, κλπ)

ΕΔΩ οι όποιοι φιλόδοξοι "επαναστάτες" στερούνται αιτίας προφανούς και αντιληπτής απ'όλους: είναι επαναστάτες without a cause.
Θα τους πούμε "Γραφικούς"... αφού η νομιμότητα του καθεστώτος και η νομότυπη συμπεριφορά του, στερουν από τους επαναστάτες την δικαίωση των προσπαθειών τους.

Δεν είναι επανάσταση, είναι απλή διαφωνία και δεν τυγχάνει υποστήριξης. Ενίοτε δε θεωρείται και "παραξενιά".

Άρα σε δυτικές χώρες με αυταρχικά καθεστώτα όπου κυριαρχεί η καλά μελετημένη νομιμότητα και η κάθε κίνηση της "δημοκρατικής χούντας" συνοδεύεται από προσεκτικές νομιμοποίητικές ενέργειες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξει αντιδράσει σοβαρού βεληνεκούς αντίδραση...

Ειδικά όταν δεν πλήττεται πάντα και πασιφανώς το σύνολο του πληθυσμού (πλην της διοικούσας παρέας βέβαια), αλλά μόνο διαιρεμένα μέρη της -- που ενδέχεται κατά διαστήματα και να αλλάζουν.

Δεν υπάρχει η κοινή συνιστώσα που θα συμβόλιζε και θα ωθούσε αυθόρμητα σε ανατροπή.

Σε περιπτώσεις τάτοιων καθεστώτων, δεν μπορεί να ενεργήσει ο αυθορμητισμός. Αντιθέτως χρειάζεται σκέψη, προετοιμασία και μεγάλη προκαταρκτική οργάνωση.
Αυτά είναι πολύ δύσκολα αντικείμενα σε κοινωνίες κατακερματισμένες σε μικρο-ομάδες διαφόρων συμφερόντων -- όπως είναι οι δικές μας.


Πιστεύω ότι, εδώ και δεκαετίες, στην Ελλάδα λειτουργεί ήπιας μορφής δικτατορία με το αυταρχικό καθεστώς και την Διοίκηση που το στηρίζει.

Οι προσωπικές ελευθερίες, δόξα τω Θεώ, δεν πλήττωνται. Αλλά η δημιουργία θέσεων εργασίας εκτός Δημοσίου είναι πολύ δύσκολη και επικίνδυνη. Η πρόσβαση στην εργασία λοιπόν είναι ελεγχόμενη

Οι πρόσβαση σε μικρές δραστηριότητες είναι σχετικά ανοικτή. Αλλά η πρόσβαση σε μεγάλα εγχειρήματα είναι ελεγχόμενη από γραφειοκρατική πολυπλοκότητα (νομίμως θεσπισμένη, συνήθως).

Η ισότητα έναντι των νόμων υπάρχει και εφαρμόζεται. Ο νόμος εξαιρεί από από τις συνέπειες του νόμου τις διοικούσες ομάδες και τους γύρω.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 300 άτομα που επαγγέλλονται την άμεση εκπροσώπηση των ψηφοφόρων. Εάν παρατηρηθεί, πέραν του "κανονικού" δυσλειτουργία ή ατυχής χειρισμός υποψία ατασθαλίας, κλπ, καπόιου/ων αξ αυτών,υπάρχει μηχανισμός που εξετάζει την υπόθεση ενδελεχώς.

• Πρόκειται για εξεταστική επιτροπή που δημιουργείται και συνέρχεται για το λόγο αυτό.
• Αποτελείται από συναδέλφους του/ων εξεταζόμενου/ων.
• Μπορεί να καταλήξει σε πολλά, μη δεσμευτηκά συμπεράσματα ή σε τίποτα.

Όλα τα παραπάνω είναι καθ'όλα νόμιμα.

Και το σπουδαιότερο: Ο μηχανισμός στήριξης της νομιμότητας λειτούργησε σωστά!!!





Και θυμίζω μία παλιά ιστορία που ήθελε τους κατοίκους Σοβιέτ και Σοσιαλιστικών χωρών να ζουν με απαγόρευση μετάβασης στη Δύση. Εσφαλμένη εντύπωση! Οι ελευθερίες κίνησης ήταν εξασφαλισμένες στους κάτοικους της Σοβιετίας. Απλά, θέματα προσωπικής ασφάλειας, προστασίας, κ.α., περιόριζαν τη πρόσβαση στη Δύση.
Όλα νόμιμα δηλαδή.

Βέβαια οι κάτοικοι των Σοβιετικών χωρών είχαν την έξωθεν μαρτυρία για το τι περνούσαν και το "επαναστατικό ιδεώδες" μεσουρανούσε.

Οι κάτοικοι της Ελληνικής Δημοκρατίας, τι έχουν;;; πολύ ηπιότερης μορφής αυταρχικό καθεστώς, βέβαια. Όσο για ιδανικά και ιδεώδη -- γιοκ.





Π.χ. : στην Ελλάδα κάποτε, επιφανής πολιτικός ονόματι Α. Παπανδρέου και η ομάδα του άλλαξαν (νόμιμα) τον τρόπο που εκλέγονται υποψήφιοι για να πετύχουν θετικό για την ομάδα τους αποτέλεσμα σε εκλογές. Διαδικαστικά και λειτουργικά, οι εκλογές τελέστηκαν χωρίς μεγάλες παρασπονδίες, αλλά με τα σκοπούμενα αποτελέσματα, βέβαια.


1) Σοβιετική Ενωση, Ουγγαρία, Ελλάδα