Η φράση της ημέρας...

...ανοίκεί στον κο Σακελλάρη ΣΚΟΥΜΠΟΥΡΔΗ και είναι από το άκρως ενδιαφέρον και εξαιρετικά καλά γραμμένο σχόλιο του στο Athens Voice 2/6/2015.



Στο άρθρο σχόλιο υμνεί τους δημιουργικούς ανθρώπους, εκ θαύματος, Έλληνεςδημιουργικούς ανθρώπους που με τη διάκρισή τους δίνουν ελπίδες σε άλλους που δεν τόλμησαν ακόμη, αλλά και σε άλλους που τόλμησαν αλλά ακόμη δεν διακρίθηκαν.




(κάτι δε πάει καλά τόσα χρόνια, είναι)... η εθνική αβελτηρία που έχει εγκολπώσει ο τσιφτετέλληνας στο λογισμικό του και που τον έχει καταστήσει άχρηστο, ανίκανο ακόμα και να αυτοεξυπηρετηθεί


Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, σαν ευρύτερο κοινό, τις προσπάθειες αυτές και τις επιτυχίες.
 
Παρατηρώ ότι οι άνθρωποι τους οποίους μνημονεύει απασχολούνται σε δραστηριότητες όπου το Ελληνικό κράτος έχει ελάχιστη ανάμειξη.

Η απουσία του ελληνικού κράτους φαίνεται να είναι παράγων επιτυχίας!


Άλλωστε το επίσημο Ελληνικό κράτος έχει δηλώσει (δια μέσω υπουργού της κυβέρνησης σύριζα) ότι η αριστεία είναι αρρώστια.

Αντ'αυτής βλέπουμε γύρω μας την...
"...άνθιση του πελατειακού εθνολαϊκισμού, στη φτώχεια και τη δυστυχία που τρώει μοιραία ο ευκολόπιστος λαϊκισμένος λαός, στο αποτυχημένο έθνος που είμαστε."


Σαφώς.
Άλλωστε, έχουμε ολοκληρωτικού τύπου κυβέρνηση, κατά δήλωσή της: μαρξιστές και μια μικρή μερίδα ακροδεξιών (αυτοί δεν το λένε ευθέως αλλά το εκφράζουν πλαγίως).

Ρώσικο αναάστημο αυγό. Ο Χριστός να μας φυλάει από τις νόμιμες χούντες -- βλέπε Χίτλερ.

Ενα κερί μας μένει...

Καλός μου φίλος, γευσιγνώστης και συμμαθητής, με παρέπεμψε σε άκρως ανδιαφέρον και πολύ ανησυχητικό άρθρο στην Εστία της 6/4/2015 του Αθαν. Παπανδρόπουλου, όπου μεταφέρει τις σκέψεις του Χ. Μακρυνιώτη, ΔΣ της Endeavour Ελλάς τις οποίες αντιγράφω επιλεκτικά με τη σειρά μου:

«Ἡ ἀπορία πλέον δέν εἶναι γιατί ἔφυγαν 200.000 ἀλλά ἄν –ἤ μᾶλλον πότε– θά φύγουν οἱ ἑπόμενοι 250.000 πού εἶναι σέ διαδικασία ἀναζήτησης δουλειᾶς στήν ἀλλοαπή καί οἱ ὑπόλοιποι 800.000 πού δηλώνουν ὅτι τό σκέπτονται ἄμεσα. Αὐτούς, πάντως, μήν τούς κλαῖς. (...) Οἱ νέοι Ἕλλη-
νες πού φεύγουν δέν βλέπουν τούς ἑαυτούς τους ὡς μετανάστες, δέν ἀκοῦνε Καζαντζίδη (συνήθως) καί δέν περιμένουν τήν ERT Sat γιά νά μάθουν τί συμβαίνει στήν Ἑλλάδα. Εἶναι ἄνθρωποι δυναμικοί, πού παίρνουν τήν ζωή στά χέρια τους.»

Επιβεβαιώνω τη γλαφυρή και περιεκτική περιγραφή από ίδια (εμ)πειρία...

Και συνεχίζει για τους πολλούς άλλους Έλληνες που επιλέγουν να εθελοτυφλούν, ή είναι θύματα πρπαγάνδας -- μάλλον, λέω εγώ συνδυασμός των δύο:

«Ἡ (...) κυρίαρχη κοντόφθαλμη, ναρκισσιστική, ἐγωπαθής ἐμμονή τῆς πλειοψηφίας τῶν κατοίκων της (χώρας) νά ἀναζητοῦν παντοῦ ἐχθρούς καί δαιμόνια, ἀποδιώχνοντας τήν ὁποιαδήποτε ἀτομική καί συλλογική τους εὐθύνη, δείχνει κόμπλεξ καί μικρότητα»

Το μόνο που μένει είναι:

Τέλος Στη Λιτότητα

Πολύ Ωραία.

Με τα λόγια.

Όπως και οι προηγούμενοι, φεραν μεταρρυθμίσεις: με τα λόγια.

Στη πράξη, τίποτα.

Έτσι που είναι δομημένη η ζωή στις χώρες της ΕΕ, πως θα γίνει να βελτιώσουμε τα πράγματα με τα λόγια μόνο...

Με το μεγαλύτερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, με μεγάλες απώλειες στην υγεία (από κλέψιμο...), με περιοριστική εμπορική πρωτοβουλία, με απολυταρχική διοίκηση...


Πάντα το γυρνάμε στην ελπίδα:μπροστά στο προφανές, πειλέγουμε να πιστέψουμε στο θαύμα.

"Θα βρει λεφτά για να τα κάνει όλα."
"Έχει το τρόπο του"
"Θα τα πάρει από τους πλούσιους" (τους πλούσιους αμερικάνους; πλούσιους κινέζους;, πλούσιους έλληνες της διασποράς;)

Μακάρι να ζήσουμε καλά με τα λόγια.

Τρώγονται τα λόγια;

Οχι. Εκτός αν βλέπουμε την πολιτική και τους πολιτικούς σαν θρησκεία και αγίους, αντίστοιχα. Δογματικά.
Πιστεύω και δεν ερευνώ...


Μάλλον έχει δίκιο ο Θανάσης Παπανδρόπουλος που έγραψε στην Εστία της Δευτέρας 26 Ιαν 2015: "Μοναδικό μέλημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας δέν εἶναι τό πῶς θά μπορέσει νά βγεῖ ἀπό τό τέλμα μέσα στό ὁποῖο ζῆ (...) ἀλλά μέ ποιόν τρόπο θά κάνει πιό ἄνετη τήν ἐπιβίωσή της σέ αὐτό!"

Κοινωνιολογικό Θρίλλερ! Άξιο θέμα για διδακτορικό...