Τρισμέγιστο κείμενο εξαιρετικά καλογραμμένο - Ο Ελληνάρας....

Το παρακάτω, εξαιρετικά καλογραμμένο, κείμενο του Άρη Αλεξανδρή  μου το έστειλε φίλος μου προ ημερών. Αξιώθηκα να το διαβάσω σήμερα.

 

Με οπτική γωνία τη συμπεριφορική  του νεο-έλληνα, τα εξηγεί όλα: τις ακατανόητα ηλίθιες επιλογές της τρέχουσας κυβέρνησης, τις ακατανόητες επιλογές πολλών νεο-ελλήνων που κατασρτέφουν τη χώρα την οποία, υποτίθεται, θα κληροδοτήσουν στα παιδιά τους, την φαινομενική αδιαφορία του καθε έλληνα για κάθε άλλον έλληνα και την απόλυτη αδιαφορία για τα παιδιά του, την ακατανόητη επικράτηση του παρανοϊκού, την ακατανόητη επικράτηση εφηβικής θεώρησης της ζωής, τον ακατανόητο αμείλικτο αγώνα κατά της δημιουργίας και υπέρ της ανεργίας...

 ... τα λέει όλα και όσα δεν λέει ευθέως συμπεραίνονται εύκολα.

Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν.

 

 

Αλέξης Τσίπρας: 

Ο Ελληνάρας μέσα σου που πρέπει να εξοντώσεις

 

""Ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί την υπερήφανη ενσάρκωση των πιο παθογενών χαρακτηριστικών του νεοέλληνα. Είναι ένα ημιμαθές άτομο που ανδρώθηκε στον κομματικό σωλήνα, δεν χρειάστηκε να δουλέψει ποτέ στη ζωή του, δεν κουράστηκε για τίποτα, δεν πάλεψε για τίποτα, δεν κατέκτησε τίποτα· απλώς θήτευσε στο κατηχητικό της παράταξης, γαλουχήθηκε με τα δόγματα και τον φανατισμό της κλίκας του, και όταν έφτασε η ώρα του, αναδείχθηκε ως αρχηγός της. Την ώρα που άλλοι σπούδαζαν, ξανασπούδαζαν, ταξίδευαν, δούλευαν, έστηναν δουλειές, αποτύγχαναν, ξαναπροσπαθούσαν, πετύχαιναν, μοχθούσαν, αμφισβητούσαν, εξελίσσονταν, και προσέθεταν με χίλια ζόρια και βιώματα ο καθένας το δικό του λιθαράκι στην πραγματική ζωή, ο Αλέξης Τσίπρας μεγάλωνε εκπροσωπώντας την πιο κλισέ εκδοχή του αδρανούς παρασίτου: Ήταν ο παρατεταμένα έφηβος ιδεαλιστής που, να μωρέ, θα έκανε πολλά πράγματα αν ο κόσμος ήταν ιδανικός, αλλά δυστυχώς, επειδή δεν είναι και μέχρι να γίνει τέτοιος, θα πορεύεται με τον μόνο τρόπο που θεωρεί αποδεκτό η κουλτούρα της παράταξης. Συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, αφισοκολλήσεις, καταληψούλες, κηρύγματα. Μέχρι που του έλαχε να μας κυβερνήσει. Οπότε και αποφάσισε να μας δείξει πώς γίνονται όλα εκείνα για τα οποία ο ίδιος δεν έχει ιδέα, και για τα οποία άλλοι έχουν φτύσει αίμα όσο εκείνος κοιμόταν.

Από μόνη της η ιδέα του να κυβερνηθεί ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος από έναν αριστερό κρατιστή που εχθρεύεται τον καπιταλισμό και διακατέχεται από ιδεολογικά ταμπού προηγούμενων αιώνων, είναι αστεία, αντιφατική και προβληματική. Η επίδοση του Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργού ήταν προδιαγεγραμμένη, λοιπόν, και κάθε νοήμων άνθρωπος μπορούσε εύκολα να προβλέψει πόσο καταστροφική θα ήταν, όποια στρατηγική κι αν ακολουθούσε ο πρώτος. Είτε, δηλαδή, παρέμενε πιστός στα βλακώδη ακροαριστερά του φρονήματα είτε πραγματοποιούσε την αναμενόμενη κωλοτούμπα ενώπιον της αμείλικτης πραγματικότητας είτε έκανε και τα δύο (όπως και συνέβη), ήταν προφανές εξαρχής ότι θα αποτύγχανε. Γιατί, αφενός, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός μιας μοσχαναθρεμμένης καπιταλιστικής κοινωνίας είναι αδύνατος (ούτε ο λαός τον θέλει ούτε ο Τσίπρας ήταν σε θέση να τον πετύχει) και, αφετέρου, η επίτευξη της οικονομικής ευημερίας ενός οποιουδήποτε καπιταλιστικού κράτους δεν γίνεται να περατωθεί με επικεφαλής ένα πρόσωπο με το έλλειμμα γνώσης, ικανότητας, εμπειρίας και πρόθεσης του Τσίπρα.

Με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα χαράμισε εφτά μήνες για να αποδειχθεί το αυταπόδεικτο, για να εμπεδωθεί το προφανές, για να επαληθευτεί ένα μαθηματικό σχήμα – δεδομένο εξαρχής: Η πρόσθεση μηδενικών θα κάνει πάντοτε μηδέν, όσα κι αν είναι τα μηδενικά. Τα μήλα δεν κάνουν πορτοκαλάδες, τα πορτοκάλια δεν κάνουν μηλόπιτες, η αρρώστια δεν θεραπεύεται από τον γιατρό που αρνείται την ύπαρξή της.

Ουσιαστικά, τους τελευταίους μήνες παρακολουθήσαμε το ντροπιαστικό θέαμα μιας σουρεαλιστικής μεταμόρφωσης, την πρόσκρουση ενός μπανάλ κομματικού παράγοντα στην άβολη πραγματικότητα, με την οποία ο κόσμος κανονικά εξοικειώνεται γύρω στα 16. Γίναμε όλοι μάρτυρες της όψιμης ενηλικίωσης του Αλέξη Τσίπρα, πληρώσαμε για να πειστεί με βιωματικό τρόπο ένας σαραντάχρονος άντρας ότι ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται, ότι τα χρέη απαιτούνται ακόμα κι απ’ τους ευγενικότερους δανειστές κι ότι ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Στοιχειώδη πράγματα, αστείες καταστάσεις, το θέατρο του παραλόγου. Ένα παιδάκι του ανέξοδου φοιτητικού συνδικαλισμού μετέβη από το πεδίο των φαντασιώσεων στην απτή πολιτική μάχη, εκεί όπου οι εκ του ασφαλούς φιλοσοφικές ενατενίσεις είναι απλές ονειρώξεις, και τα ’χασε. Κατατρόμαξε. Αντίκρισε για πρώτη φορά την αλήθεια χωρίς τα βολικά θεωρητικά φτιασιδώματα με τα οποία συνήθιζε να την περιβάλλει ως τζάμπα μάγκας σε όλη του τη ζωή, και έπαθε αμόκ. Ο πρωθυπουργός της χώρας ως ανίδεος intern που μαθαίνει σιγά σιγά τη ζωή.

Αυτό, όμως, που ζήσαμε όλοι με προσωπικό κόστος, ο καταποντισμός, δηλαδή, της αγοράς και της οικονομίας, και η βύθιση της χώρας σε απύθμενα βάθη παρακμής, δεν ήταν απλώς “το ξεβράκωμα” του Τσίπρα, όπως λένε πολλοί. Ο Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς, αλλά αυτό που άφησε πίσω του είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από προσωπική του αποτυχία, κάτι πολύ σημαντικότερο από τον ίδιο. Ο βόρβορος του Τσίπρα είναι ένα πανίσχυρο και ειρωνικό κοινωνικό σύμβολο, απεικονίζει ρεαλιστικότατα τη ματαίωση της νοοτροπίας που αυτός πρεσβεύει και επιχειρεί να διαιωνίσει, με την οποία όμως έμαθαν να ζουν, να μεγαλώνουν, να αναπαράγονται και να πεθαίνουν εκατομμύρια Έλληνες. Το φιάσκο της πρωθυπουργίας του είναι η επιβεβαίωση της ακυρότητας του νεοελληνικού ονείρου, του οποίου γνήσιο τέκνο ήταν και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας: Ενός ονείρου που θέλει τον λαό υποταγμένο σε ένα τεράστιο και δυσκίνητο κράτος που τρώει τις σάρκες του, και παράλληλα απομυζά όσους παράγουν πλούτο έξω από αυτό. Ένα ολόκληρο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο, η κρατούσα φιλοσοφία ζωής στην Ελλάδα καίγεται αυτή τη στιγμή μαζί με την πολιτική οντότητα του Τσίπρα, ανεξάρτητα απ’ το πώς πουλάει ο ίδιος τον εαυτό του ή πώς τον βλέπει ο καθένας μας: ως προσάναμμα ή αποκαΐδι. Στο τέλος η φωτιά θα κάψει τα πάντα και τους πάντες, αν η κατάσταση δεν ανατραπεί εγκαίρως.

Η φρίκη της ερασιτεχνικής πολιτικής Τσίπρα δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα σε όλο της το μεγαλείο, πρώτον επειδή ενέσκηψε σε νεκρή περίοδο και άρα παραμένει σε μεγάλο βαθμό λανθάνουσα, δεύτερον επειδή εξακολουθεί να αντισταθμίζεται από την απέχθεια του κόσμου για τους προκατόχους του πρωθυπουργού. Παράλληλα, η διάσπαση του κόμματός του διασκεδάζει τις εντυπώσεις (ήρωας ή προδότης; – το σήριαλ μαγνητίζει την προσοχή των εκλογέων για να αποτρέψει τη στροφή της προς την οικονομία), κι έτσι ελάχιστοι έχουν, μέχρι στιγμής, καταλάβει ότι έρχεται η ώρα που θα πληρώσουμε αδρά την τοποθέτηση ενός παιδιού στο τιμόνι.

Η παρακαταθήκη και το όραμα του Τσίπρα, ωστόσο, θα μείνουν ανέπαφα. Το γιγαντιαίο πελατειακό κράτος, η διαφθορά, οι συντεχνίες, τα βολέματα, η τεμπελιά και κάθε άλλο γνώρισμα που συναποτελεί το πασοκικό κοινωνικοπολιτικό corpus της μεταπολίτευσης θα εξακολουθήσουν να συνιστούν το (κεκαλυμμένο πάντα) ζητούμενο του λαού (όπως συνέβαινε και πριν τον Τσίπρα), γιατί κανείς μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε να εκπαιδεύσει το εκλογικό σώμα διαφορετικά. Κανείς δεν βρέθηκε να κηρύξει το αντίθετο, να επιφέρει μεταρρυθμίσεις και να θυσιαστεί στη μάχη, στην προσπάθεια να απαλλάξει τον λαό απ’ τις κακές του ροπές. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, ο άνθρωπος που θα βγάλει την Ελλάδα από αυτό το τραγικό τέλμα θα μισηθεί όσο κανείς άλλος από τη γενιά που θα τον εκλέξει. Μόνο έτσι, όμως, θα καταφέρει να σώσει τις επόμενες.

Δεν αρκεί η ηλικιακή νεότητα για να πλησιάσεις την πρόοδο. Ο συντηρητισμός είναι θέμα ανατροφής και πνεύματος, δεν κατοικεί σε ληξιαρχικές πράξεις γέννησης.""

Άρης Αλεξανδρής

Ενα κερί μας μένει...

Καλός μου φίλος, γευσιγνώστης και συμμαθητής, με παρέπεμψε σε άκρως ανδιαφέρον και πολύ ανησυχητικό άρθρο στην Εστία της 6/4/2015 του Αθαν. Παπανδρόπουλου, όπου μεταφέρει τις σκέψεις του Χ. Μακρυνιώτη, ΔΣ της Endeavour Ελλάς τις οποίες αντιγράφω επιλεκτικά με τη σειρά μου:

«Ἡ ἀπορία πλέον δέν εἶναι γιατί ἔφυγαν 200.000 ἀλλά ἄν –ἤ μᾶλλον πότε– θά φύγουν οἱ ἑπόμενοι 250.000 πού εἶναι σέ διαδικασία ἀναζήτησης δουλειᾶς στήν ἀλλοαπή καί οἱ ὑπόλοιποι 800.000 πού δηλώνουν ὅτι τό σκέπτονται ἄμεσα. Αὐτούς, πάντως, μήν τούς κλαῖς. (...) Οἱ νέοι Ἕλλη-
νες πού φεύγουν δέν βλέπουν τούς ἑαυτούς τους ὡς μετανάστες, δέν ἀκοῦνε Καζαντζίδη (συνήθως) καί δέν περιμένουν τήν ERT Sat γιά νά μάθουν τί συμβαίνει στήν Ἑλλάδα. Εἶναι ἄνθρωποι δυναμικοί, πού παίρνουν τήν ζωή στά χέρια τους.»

Επιβεβαιώνω τη γλαφυρή και περιεκτική περιγραφή από ίδια (εμ)πειρία...

Και συνεχίζει για τους πολλούς άλλους Έλληνες που επιλέγουν να εθελοτυφλούν, ή είναι θύματα πρπαγάνδας -- μάλλον, λέω εγώ συνδυασμός των δύο:

«Ἡ (...) κυρίαρχη κοντόφθαλμη, ναρκισσιστική, ἐγωπαθής ἐμμονή τῆς πλειοψηφίας τῶν κατοίκων της (χώρας) νά ἀναζητοῦν παντοῦ ἐχθρούς καί δαιμόνια, ἀποδιώχνοντας τήν ὁποιαδήποτε ἀτομική καί συλλογική τους εὐθύνη, δείχνει κόμπλεξ καί μικρότητα»

Το μόνο που μένει είναι:

Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς βαρβάρους...

Ο Έλληνας ζυγό δεν δέχεται -- ειδικά τον ζυγό της αυτογνωσίας. 

Συνεπώς κατασκευάζει βαρβάρους, εχθρούς -- δηλαδή, αποδιοπομπαίους τράγους -- για να συνεχίζει τη ζωή στην αυταπάτη.

Τώρα είναι η Γερμανία στο ρόλο του κακού. 

Και επειδή όλοι οι Γερμανοί δεν μπορεί συλλήβδην να είναι κακοί, ακόμη και εμείς το καταλάβαμε αυτό, η κυβερνητική προπαγάνδα βρήκε τον όχι πολύ διπλωματικό Κο Scheuble, να αναλάβει το ρόλο. Ως εκ τούτου, αντί οι έλληνες να μιλάμε για τα ευρύτερα δεινά μας και τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη κατάσταση, ρίχνουμε ευθύνες στον κο Scheuble που δεν συναινεί αυτός να μας δανείσει τα χρήματα γιατί έχουμε χρέη.

Όπως γινόταν με τον άσωτο υιό που ζητούσε χρήματα από το μπαμπά του για να πληρώσει τα χρέη από τη σπάταλη διασκλεδαση, από τον υπόδρομο και τα τυχερά παιχνίδια.

Όπως και ο μπαμπάς, έτσι και ο εν λόγω κύριος λέει, ΟΚ θα στα δώσω αλλά είναι τελευταία φορά. Από δω και πέρα, τέρμα η χασομέρια και η σπατάλη, να βρεις δουλειά και να γίνεις άνθρωπος.

Μόνο που ο Scheuble και σύσσομη η υπόλοιπη Ευρώπη, η Ρωσία, ΗΠΑ, και άλλοι φίλοι, λένε "κάνε μεταρρυθμίσεις και γίνε σοβαρό κράτος. Τα έχεις όλα εκτός από τη θέληση...

Και εμείς τι θέλουμε να ακούμε;

"Ο πατέρας μου φταίει που έφαγα τα λεφτά με τους φίλους μου και δεν έχω να πληρώσω το ενοίκιο μου."

Αυτά τα καταθληπτικά.

Ούτε ένας πατριώτης δεν υπάρχει στο πολιτικό στερέωμα της Ελλάδας;;;

Troika, Ελληνική Δημοκρατία και Ελληνική Κυβέρνηση

Troika Δεκέμβρης 2014: άλλο ένα επεισόδιο του σήριαλ "Τρόϊκα εναντίον Ελ Κυβ" που βρίσκει λύση (happy ending) προς το τέλος του επειδοσίου, ή ουσιώδεις διαφορές;


Αυτή τη φορά, αυτό δεν το γνωρίζω.

Γνωρίζω όμως ότι τα λεγόμενα περί Τρόϊκα επιμένει σε μέτρα ενώ η ΕΛληνική Κυβ αντιστέκεται σθεναρά είναι μπούρδες: προκειμένου να αποφύγει τα δύσκολα (απολύσεις δημαοσίων υπαλλήλων, ελευθέρωση επαγγελμάτων, κλπ) που έχει άλλωστε συμφωνήσει το Ελληνικό κράτος, η κυβέρνσηση πάλι καταφεύγει σε λύσεις πρόσκαιρες για να αποφύγει τις μεταρρυθμίσεις... συντάξεις, περίθαλψη, κλπ.

Εμφανώς πλέον το Ελληνικό κράτος με τη Διοίκησή του δείχνουν ξεκάθαρα το Ελληνικό μοντέλλο κράτους: ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Για την ελληνικη΄διοίκηση και τους πολιτικούς, η ελλάδα θα ήταν ιδανικό μέρος αν είχε ΜΟΝΟ:
πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους και λίγους αυλικούς γύρω, γύρω.

Σύνολο πλυθησμού ~2 εκατ. Ούτε προβλήματα με σχολεία, περίθαλψη, ανεργίες, κλπ.




ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΌΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΙ



 ΔΕΝ είχε όλους τους παρείσακτους ανθτώπους / κατοίκους με 


Η ιδανική Ελλάδα κατά την τρέχουσα

(Νεο) Ελληνική Δημοκρατία

Η απόλυτη, σαφέστερη και περιεκτικότερη επιγραφή για τη κατάσταση στην Ελλάδα:

(Με λίγα λόγια,) το ελληνικό δημόσιο αντιστέκεται στον πολιτισμό

(από το άρθρο του Α. Ζαμπούκα "Οι μικροί δικτάτορες του ελληνικού δημοσίου"

Πηγή:www.capital.gr

Δεν Δόθηκε Πότέ Στον Έλληνα Πεδίο Υγιούς Οικονομίας...

Από to άρθρο "Κρεμάστε Εναν Ιδιοκτήτη" του Κου Ανδρέα Ζαμπούκα στο Capital, παραθέτω μια παράγραφο που εξηγεί τη πεμπτουσία των όσων υφίστανται όλοι όσοι προσπαθούν να ευδοκιμήσουν ΕΚΤΟΣ Δημοσίου στην Ελλάδα.

Είναι εξαιρετικό -- το πως πέτυχε να τα πει όλα σε μία πρόταση: "Εδώ και δύο αιώνες, δεν δόθηκε ποτέ στον Έλληνα, ένα πεδίο υγιούς οικονομίας για να εμπιστευτεί την προσωπική του ευδοκίμηση..."
Συμπληρώνω εγώ: εξ 'ου και ανάτρεξε και ανατρέχει σε άλλες, ανορθόδοξες οδούς για να προκόψει. Και η ανορθοδοξία (λαμογιά) έγινε ο κανόνας}


Ιδού η παράγραφος:
"Εδώ και δύο αιώνες, δεν δόθηκε ποτέ στον Έλληνα, ένα πεδίο υγιούς οικονομίας για να εμπιστευτεί την προσωπική του ευδοκίμηση. Απλά, η χώρα μοιράστηκε σε «φιλέτα» και  «ξεροκόμματα» για να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι. Αυτό δεν ήταν καπιταλισμός αλλά  ένα τριτοκοσμικό παζάρι μικροσυμφερόντων. Το όνειρο κάθε επαρχιώτη ήταν για δεκαετίες, πότε θα έρθει στην Αθήνα να διοριστεί στο δημόσιο, να χτίσει σιγά σιγά τριώροφο για την οικογένεια  και αυθαίρετο στη Λούτσα για εξοχικό... Κανείς δεν του έδωσε τη δυνατότητα να επενδύσει τον κόπο του στην ανάπτυξη του δικού του τόπου. Κανείς δεν βοήθησε στην εκβιομηχάνιση, στην αστικοποίηση, στην εξαγωγική ανάπτυξη της περιφέρειας. Κανείς δεν καλλιέργησε την κουλτούρα συλλογικής διάθεσης της ιδιοκτησίας προς όφελος του συνόλου (συμμετοχή σε εταιρείες, σε υγιείς συνεταιρισμούς, σε μεταποίηση και εμπόριο). Και όποτε αυτό δοκιμάστηκε, για τα μάτια του κόσμου, απέτυχε εξαιτίας του άθλιου κομματικού κράτους που διέλυε τα πάντα πριν ακόμα, τα δημιουργήσει."
Ευχαριστώ, κε Ζαμπούκα

 Η ελπίδα είναι να δουν τα παιδιά μας το άρθρο αυτό και άλλα παρόμοια και να καταλάβουν, μήπως ξεφύγουν...

Όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το Ελληνικό πολιτικό-συνδικαλιστικό κατεστημμένο βλέπει τη χώρα σαν Κράτος...

...και όχι σαν μαγαζί που στήθηκε για να κονομήσουν, ΔΕΝ θα καταλαβαίνουμε γιατί το προφανές σε ΟΛΟΥΣ τους άλλους, νοήμωνες και μη, ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ στο πολιτικο-συνδικαλιστικό κατεστημμένο της σημερινής Ελλάδας.

Και θα αναρωτιόμαστε, όπως ο κος Κράλογλου σε άλλο ένα από τα ενδιαφέρονται, περιεκτικά και σωστά στοχευμένα άρθρα: "μα δεν το καταλαβαίνουν ότι κάνουν μ@λ@κίες; Εϊναι δυνατό, να είναι ΟΛΟΙ ζώα, στόκοι, ηλίθιοι;"
Στατιστικώς απίθανο, πράγματι.

Παραθέτω μία από τις πολλές και ενδιαφέρουσες απαντήσεις στο άρθρο αυτό (που πραγματεύεται τη μείωση των εξαγωγών τους τελευταίους μήνες λόγω της κεφαλαίων κίνησης και επένδυσης).

Σχόλιο:
"Συμμερίζομαι τις απόψεις του κου Κράλογλου και των όσων απαντησαν, αλλά πιστεύω ότι όλοι στηρίζονται σε λανθασμένη παραδοχή: ότι στη σύγχρονη Ελλάδα το "ΚΡΑΤΟΣ" έχει στόχο τη βελτίωση των πραγμάτων -- οικονομικά, κοινωνικά, κ.α.
Εγώ δεν πιστεύω ότι τούτου ισχύει, ούτε οι έχοντες πολιτική δύναμη ή οι επιρρεάζοντες τους πολιτικούς, έχουν αυτό το στόχο. Πιστεύω -- και οι ενδείξεις φαίνονται σαφείς -- ότι στόχος είναι η κονόμα.

Τώρα να μιλάμε για εξαγωγές κλπ.... πολύ δύσκολος και επίφοβος τρόπος να βγάλεις χρήμα: να βγάλεις το χρήμα που είναι ήδη στο συρτάρι, να το δώσεις σε κάποιον "επιχειρηματία" (και που τον ξέρω αυτόν; μήπως δεν είναι δικός μας;) ο οποίος θα επενδύσει το χρήμα, να παράξει κάτι, να το πουλήσει, για να σου απιστρέψει ΠΙΟ ΠΟΛΥ χρήμα στο συρτάρι... Ουουουουο. Κόπωση. Γιατί να κουραζόμαστε: ας βολευτούμε με ο,τι έχει το συρτάρι τώρα!
Παρ'αυτα, ΔΕΝ πιστεύω ότι οι πολιτικοί + συνδικάλες κλπ λαμόγια θέλουν το κακό κανενός, απλά ΔΕΝ εχουν στόχο το καλό κανενός εκτός του δικού τους "δεβλετίου"...
Εξ'ου και δεν κόβουν ΟΛΟ το μισθό ή ΟΛΗ τη σύνταξη... Τουλάχιστο όχι ακόμα."
_____

Το μόνο που μένει είναι να βρεθεί ο τρόπος να είμαστε ΟΛΟΙ μέρος του Ελληνικού πολιτικο-συνδικαλιστικού κατεστημμένου.

Για να πεινάσουμε παρέα...

Η Ελλάδα χρήζει μείωσης... (Εξαιρετικό κείμενο εκφράζει τις σκέψεις μου για την Ελλάδα -- πολύ καλύτερα απ'ότι εγώ...)

Κείμανο με το παρακάτω τίτλο που διάβασα στο Capital στη στήλη του Κου Κ. Στούπα. Το άρθρο ανήρτησε ο υπογράφων στο blog του, Realist Corner.

Τα εντός παρενθέσεων {} μικροσχόλια, δικά μου. Όπως και οι εμφάσεις...

{Ο φόβος μπροστά στην κάλπη...} ή 

"Περί Ελληνικού Κράτους και Κοινωνίας

(Αγαπητέ κύριε Στούπα,)

Καταρχήν να σας ευχαριστήσω θερμά για τη δημοσίευση του σχολίου μου (χρήστης Von Falkenheyn) στο προσωπικό σας ιστοχώρο. Το ενδιαφέρον σας για τα γραφόμενα μου με τιμά ιδιαίτερα. Στο παρόν email σας επισυνάπτω σημερινό μου κείμενο για το οποίο έλαβα το έρεθισμα να γράψω από το σημερινό σας κείμενο "Ο Φόβος μπροστά στην κάλπη".

Σε προηγούμενη επισήμανση μου είχα καταδείξει τις ιστορικές ομοιότητες ανάμεσα στη Γερμανία του μεσοπολέμου και τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα θα επιχειρήσω να προσεγγίσω τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού φαινομένου.

Η ελληνική κοινωνία είναι, κατά βάθος, βαθύτατα συντηρητική και αποστρέφεται τις εξελικτικές διαδικασίες. Απουσιάζει η αστική τάξη τουλάχιστον με την έννοια που αυτή αναπτύχθηκε στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο. Η ελληνική κοινωνία είναι ανώριμη να διαχειριστεί μια σύγχρονη αστικού τύπου δημοκρατία και αυτό γιατί δεν έχει μετέρθει των απαραίτητων μετασχηματισμών που προκάλεσε η βιομηχανική επανάσταση στη Δύση. Και εξηγούμαι: στην Ευρώπη, οι φεουδαρχικές κοινωνίες που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα είχαν, σε γενικές γραμμές, τρεις τάξεις. Τους φεουδάρχες ευγενείς, τους εργάτες ακτήμονες οι οποίοι δούλευαν τη γη και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στους ευγενείς και τέλος, τις συντεχνίες οι οποίες προσέφεραν υπηρεσίες μετασχηματισμού της παραγωγής και συσσώρευσης της γνώσης. Από την εποχή της αναγέννησης και έπειτα, η αύξηση της συσσωρευμένης γνώσης, η ισχυροποίηση των δομών του εθνικού κράτους και η φθίνουσα αξία των ευγενών ως πάροχοι στρατιωτικών υπηρεσιών, οδήγησε στη δημιουργία μιας τάξης αστών, οι οποίοι ενώ παρήγαγαν πλούτο δε συμμετείχαν στη λήψη των αποφάσεων. Η γαλλική επανάσταση ανέδειξε αυτή την ανισορροπία με βίαιο τρόπο. Η βιομηχανική επανάσταση αντικατέστησε τους φεουδάρχες κατόχους γης με βιομήχανους αστούς κάτοχους κεφαλαίου. Οι ακτήμονες της γης μετατράπηκαν σε βιομηχανικούς εργάτες ενώ οι συντεχνίες απώλεσαν σταδιακά τη δύναμη τους μέσα από την αυξανόμενη πρόσβαση του πληθυσμού σε μη εκκλησιαστικές δομές παιδείας. Η επιτυχία της βιομηχανικής επανάστασης και ο μετασχηματισμός της κοινωνίας στη δύση πραγματοποιήθηκε ακριβώς λόγω της προϋπάρχουσας φεουδαρχικής δομής. Τα μεγάλα λατιφούντια μετατράπηκαν σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες και κάτι τέτοιο θεωρήθηκε λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Το άτομο έμαθε να λειτουργεί με τη λογική ότι το δικό του το όφελος μεγιστοποιείται πρωτίστως μέσα από τη μεγιστοποίηση του οφέλους του συνόλου. Έτσι μπόρεσαν και κινητοποιήθηκαν μεγάλα κεφάλαια και μεγάλες ιδιοκτησίες οι οποίες οδήγησαν στο παραγωγικό πλεονέκτημα της δύσης έναντι του υπολοίπου κόσμου, ένα πλεονέκτημα το οποίο εξακολουθούμε ακόμα και σήμερα να απολαμβάνουμε.

Στον ελλαδικό χώρο δεν υπήρξαν ποτέ τέτοιοι μετασχηματισμοί. Η Οθωμανικού τύπου φεουδαρχία στηριζόταν στην εκχώρηση κατακτημένων περιοχών σε στρατιωτικούς ευγενείς οι οποίοι, αφού απέδιδαν κάποιο ποσό στην υψηλή πύλη, μετά λειτουργούσαν κατά κανόνα ληστρικά στις περιοχές της δικαιοδοσίας τους. Η Οθωμανική διοίκηση βασίστηκε στην παραχώρηση μίκρο-προνομίων σε τοπικούς προύχοντες (κοτζαμπάσηδες, δημογέροντες, αρματολίκια κλπ) οι οποίοι φρόντιζαν για την τήρηση της τάξης με το αζημίωτο. Επίσης, από την άλωση ακόμα της Πόλης, η οθωμανική διοίκηση αναγνώρισε την εξουσία και τα προνόμια του πατριαρχείου και μέσω αυτού ενθάρρυνε την καλλιέργεια μιας αντί-δυτικής συνείδησης (προτιμότερο το σαρίκι του σουλτάνου από την καλύπτρα του καρδιναλίου). Ο τοπικός πληθυσμός προκειμένου να αποφύγει την ακανόνιστη και συχνά ληστρική συμπεριφορά των τοπικών φεουδαρχών εξωθήθηκε σε περιοχές φτωχές καλλιεργητικά όπου κυριάρχησε η μικροιδιοκτησία και η καλλιέργεια επιβίωσης. Στη συνείδηση του ελληνικού πληθυσμού χαράχθηκε η καχυποψία για την κεντρική εξουσία τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Προκείμενου να γλυτώσει από τον φοροεισπράκτορα έγινε ειδικός στην ατομική επιβίωση και την περιφρούρηση της μικροιδιοκτησίας του. Ήταν πολύ ευκολότερη η επιβίωση σε ατομικό επίπεδο από ό,τι σε ομαδικό. Παράλληλα και ίσως εξαιτίας όλων των παραπάνω, άνθησαν οι συντεχνίες οι οποίες, λόγω του ότι ήταν απαραίτητες για την οθωμανική οικονομία, συχνά εξασφάλιζαν μονοπωλιακά προνόμια.

Η απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό και η θεμελίωση του νεοελληνικού κράτους δεν επέφερε σημαντικές αλλαγές ούτε τους απαραίτητους μετασχηματισμούς ωρίμανσης της κοινωνίας. Οι πολίτες παρέμειναν εξαιρετικά καχύποπτοι έναντι της κεντρικής εξουσίας, ενώ οι τοπικοί άρχοντες ανθίσταντο στην εκχώρηση εξουσίας στο κράτος. Αντίθετα με ό,τι επεδίωξε ο Καποδίστριας, η οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας ουδέποτε επιδιώχθηκε ενώ ουδέποτε διασυνδέθηκε η παιδεία με την παραγωγική διαδικασία της χώρας (είναι τραγική ειρωνεία της ιστορίας ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών ονομάστηκε Καποδιστριακό όταν οι αντίπαλοι του τον κατηγορούσαν ως «φωτοσβέστη» επειδή δεν ήταν, ορθώς, στις προτεραιότητες του Καποδίστρια η ίδρυση πανεπιστημίου). Η κρατική δομή διεκδικήθηκε από όλους ως λάφυρο από το οποίο όλοι ήθελαν να σιτίζονται εις βάρος κάποιων άλλων. Η επανάσταση του 1843 εν πολλοίς έγινε διότι η βαυαρική διοίκηση είχε αποκλείσει μεγάλο μέρος της εγχώριας αριστοκρατίας από τη νομή της εξουσίας.

Κάπως έτσι πορεύθηκε το νεοελληνικό κράτος από ιδρύσεως του. Με πολίτες απαίδευτους, ανίκανους να λειτουργήσουν ως μέρος ενός συνόλου και όχι ως μονάδες. Με πολίτες καχύποπτους έναντι της κεντρικής εξουσίας την οποία κοιτούσαν να εξαπατήσουν με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά και με μια κεντρική εξουσία η οποία ουδέποτε λειτούργησε αμερόληπτα υπέρ του συνόλου και πάντα λειτουργούσε με τη λογική του Οθωμανού φοροεισπράκτορα: όποιον πετύχω μπροστά μου αδύναμο να μου αντισταθεί τον τσακίζω στους φόρους και παίρνω όσα μου λείπουν. Πάντα πορευθήκαμε με αναλαμπές και πάντα αναζητούσαμε τους σωτήρες στο πρόσωπο ενός πεφωτισμένου ηγέτη τον οποίο όμως φθονούσαμε και προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να κάνουμε στην άκρη. Ηγέτες όπως ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος πολεμήθηκαν αδυσώπητα από την αδράνεια ενός συστήματος που δεν έχει μάθει να εξελίσσεται. Αλλά και οι πολίτες, όταν απαίδευτοι (και με το απαίδευτος δεν εννοώ την έλλειψη πτυχίων ή τυπικών γνώσεων, αλλά την έλλειψη κριτικής σκέψης και ορθολογισμού) αποτελούσαν και αποτελούν εύκολο στόχο για τις σειρήνες της δημαγωγίας και του λαϊκισμού. Σε τι αλήθεια διαφέρει ο Δηλιγιάννης του 19^ου αιώνα από τους πολιτικούς του σήμερα; Από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους η κρατούσα λογική ήταν ότι όποιος κατόρθωνε να αναρριχηθεί στην εξουσία είχε το δικαίωμα και την υποχρέωση να καρπωθεί οφέλη και να μοιράσει προνόμια στους υποστηρικτές του.

Η επανάσταση που επέφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ότι έκανε τον κόσμο να πιστέψει ότι πλέον όλοι μπορούσαν να γλύψουν το πιάτο και να προσδοκούν σε ψίχουλα από το φαγοπότι. Πριν από αυτόν, μόνο μια μικρή κάστα μπορούσε να γευθεί τους καρπούς της εξουσίας αλλά ο Ανδρέας τα ανέτρεψε όλα αυτά αυξάνοντας εντυπωσιακά την πίτα. Όμως, αυτή η διεύρυνση δεν έγινε άνευ κόστους: για να εξασφαλίσουν όλοι το μικροεισόδημα τους, τη μικροπαροχή τους, τη μικροδουλεία τους με το δημόσιο, από κάπου έπρεπε να βρεθούν χρήματα. Αυτά προήλθαν με εκτεταμένο δανεισμό και έτσι ουσιαστικά όλη η ελληνική κοινωνία εθίστηκε στη λογική του τρώω σήμερα και πληρώνω αύριο. Όσοι λίγοι απέμειναν να παλεύουν προκειμένου να δημιουργήσουν πλούτο μέσω της παραγωγής έφθασαν να θεωρούνται γραφικοί. Γιατί να δουλέψεις πραγματικά όταν μπορείς να εξασφαλίσεις τον επιούσιο μέσω κάποιας μορφής σχέση με το δημόσιο; {συμπληρώνω: ..."ιδία δε, όταν, με το να είσαι παραγωγικός εμπίπτεις σε έντονο (και, πλέον, παγκόσμιο) ανταγωνισμό με άλλους που κάνουν την ίδια δουλειά, διότι η παραγωγικότητα είναι ελέυθερη για όλους! Ενώ η προνομιακή σου σχέση με το Κράτος είναι μοναδική -- εξ'ου και την λέμε "προνομιακή": Παίζεις μόνος!}

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός με την ελληνική κοινωνία βυθισμένη σε μια μακαριότητα, πιστεύοντας ότι τα πράγματα πάντα έτσι θα είναι χωρίς καμιά αλλαγή. Οι ελάχιστες φωνές ορθολογισμού που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου παραμερίζονταν ως ενοχλητικά γραφικές. Οι περισσότεροι άλλαζαν πλευρό και συνέχιζαν τον ύπνο τους. Και έτσι, σίγα σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε ή να προβάλουμε αντίσταση, διαλύθηκαν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μας, διαλύθηκε ο παραγωγικός ιστός και κάθε έννοια συνοχής του συνόλου. Ο καθένας έκανε ότι ήθελε για το προσωπικό και μόνο συμφέρον του αγνοώντας οποιαδήποτε συνέπεια των πράξεων του εις βάρος του συνόλου. Η έννοια της αριστείας, δηλαδή η ηθική και υλική επιβράβευση του καλύτερου, έννοια απαραίτητη για την πρόοδο της κοινωνίας, ποδοπατήθηκε από τη μετριοκρατία της μάζας που δεν ήθελε να εκτεθεί η δική της ημιμάθεια ή χειρότερα, να διακοπεί το σιτηρέσιο από το κοινό ταμείο.

Υπήρξε λοιπόν ανέκαθεν ένα άτυπο κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ των πολιτών και των ηγετών: οι ηγέτες θα ανέχονται και θα ικανοποιούν την μικροπαρανομία των πολλών προκειμένου αυτοί να ανέχονται τις συμπεριφορές και το φαγοπότι των μεγάλων. Όταν όμως η οικονομική κρίση σάρωσε αυτό το οικονομικό μοντέλο πυραμίδας που είχε στηθεί, οι πολίτες δεν διέθεταν το ορθολογικό υπόβαθρο για να αναζητήσουν την πραγματική αιτία των πραγμάτων. Στην αρχή σάστισαν και μετά αντέδρασαν πριμοδοτώντας τη δημαγωγική φωνή αυτών που του υποσχέθηκαν ασφάλεια, αδράνεια και προστασία της μικροιδιοκτησίας τους. Αντέδρασαν έτσι γιατί ο ημιμαθής ή απαίδευτος πολίτης ξεχνάει γρήγορα και τα μαθήματα του μεσοπολέμου, της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ ή ακόμη και αυτά της δικής μας νεοελληνικής ιστορίας, μοιάζουν πλέον μακρινά. Ο Αδόλφος Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε το πληγωμένο γόητρο του γερμανικού λαού σε συνδυασμό με τη δεισλυτουργικότητα του τότε πολιτικού συστήματος. Ο αντισημιτισμός προστέθηκε ως δημαγωγικό καρύκευμα ή ως ιδεολογική συγκολλητική ουσία ενός ανερμάτιστου προγραμματικού λόγου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ επεδίωκε με κάθε τρόπο τη φυγή από τα προβλήματα μέσω ενός πολεμικού επεισοδίου.    

Η χρυσή αυγή λοιπόν δεν πράττει κάτι το διαφορετικό: έχουμε ένα σύστημα εξουσίας που έχει χρεοκοπήσει και μια ηγεσία ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο αντισημιτισμός έχει αντικατασταθεί από το μένος εναντίον των μεταναστών προσφέροντας ουσιαστικά στους πολίτες αυτό που το ίδιο το κράτος, μέσα στην αποσύνθεση του, αδυνατεί να προσφέρει. Το πληγωμένο γόητρο ανέκαθεν υπήρχε στο νεοελληνικό κράτος από την εποχή ακόμα της Μεγάλης Ιδέας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι προσφέρει ψευδώς το αίσθημα της ασφάλειας στον πολίτη τόσο σε πρακτικό επίπεδο (λαθρομετανάστες) όσο και σε ψυχολογικό: εγώ ο μικρός και ταπεινός ψηφίζω ανώνυμα ένα αντισυστημικό κόμμα το οποίο το σύστημα το φοβάται. Και έτσι αυτή η ψευδαίσθηση εξουσίας (ή μικροεξουσίας) προστίθεται μέσα σε όλα τα άλλα πράγματα που ο πολίτης αγαπά, δηλαδή το σπίτι του, το αυτοκίνητο του, το αυθαίρετο εξοχικό του (μικροιδιοκτησία), την μικροπαρανομία του, την αργομισθία του, τη φοροδιαφυγή του και τόσα άλλα πράγματα που, ενώ βλάπτουν λίγο ή πολύ το σύνολο, εμάς μας φαίνονται φυσιολογικά.

Εν κατακλείδι, το πρόβλημα της Ελλάδας είναι διαχρονικό και πηγάζει από δύο κύριες αιτίες: η πρώτη έχει να κάνει από το γεγονός ότι δεν λειτουργούμε ως σύνολο, αλλά ως άτομα. Ακόμα και όποτε λειτουργήσαμε ως σύνολο ακολούθησε αυτοκαταστροφική εμφυλιακή πορεία. Η δεύτερη αιτία είναι ότι ουδέποτε υιοθετήσαμε ως σύνολο ένα ρεαλιστικό σχέδιο ή μια μακρόπνοη στρατηγική σε βάθος χρόνου. Πάντα λειτουργούμε πυροσβεστικά και κατόπιν εορτής και ποτέ ως προϊόν πρωθύστερου σχεδιασμού. Το κράτος της Ελλάδας είναι σήμερα 193 ετών. Που θέλουμε να βρίσκεται σε τριάντα ή πενήντα χρόνια από σήμερα; Πως σχεδιάζουμε να βελτιωθούμε ως σύνολο σε βάθος χρόνου; Ποιοι είναι οι στόχοι που θέτουμε και πως θα τους επιτύχουμε; Ποιες είναι οι προκλήσεις του μέλλοντος και ποιο το διεθνές περιβάλλον εντός του οποίου διαβιούμε; Τι πραγματικά έχει αλλάξει από το 1821 μέχρι σήμερα; Τα τσαρούχια μας που είναι πλέον παπούτσια και οι φουστανέλες που έγιναν παντελόνια; Αυτή είναι η πρόοδος; Ή μήπως οι συμπεριφορές μας ανακυκλώνονται ξανά και ξανά και αντιμετωπίζουμε συνεχώς τα ίδια δεινά υπό διαφορετικές περιστάσεις;

Τα νούμερα κάποια στιγμή θα ευημερήσουν. Δεν έχει σημασία αν θα είναι φέτος ή του χρόνου ή όποτε. Το ερώτημα είναι, μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι ως κοινωνία, να λειτουργήσουμε ως σύνολο και να διδαχθούμε από τα παθήματα μας. {απάντηση: βέβαια μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Δεν θέλουμε. Είναι στατιστικά άτοπο να παραδεχτούμε ότι οι νεο-Ελληνες είναι ηλιθιότεροι των άλλων Ευρω-συμμάχων: ούτε ηλίθιοι, ούτε πθιο ευφυείς. Κανονικοί άνθρωποι, είμσατε, δόξα τω Θεώ! Και με κάποια θέληση για δημιουργία, λόγω της στέρησης που υφιστάμεθα στη Σοβιετική Δημοκρατία μας}  Τότε ναι, θα έχουμε κερδίσει κάτι από αυτήν την ιστορική στιγμή. Αν όχι, τότε αυτά που συζητούμε σήμερα απλά θα ανακυκλώνονται στο μέλλον με διαφορετικό περιτύλιγμα.  

Με φιλικους χαιρετισμούς,

Κυπαρισσίδης Αναστάσιος

Είμαι στη διάθεση σας για κάθε διευκρίνηση. Το κείμενο το έχω αναρτήσει εδώ:

http://tasos0079.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html"

_______________________________


Αξίζει να παραθέσω εδώ μίαν απλή πρόταση που αναρτήθηκε σήμερα και είναι εξόχως περιεκτική αλλά και ουσιώδης: 

"Στην Ελλάδα χρειάζεται μια επανάσταση μείωσης φορών, γραφειοκρατίας, δαπανών για να μπορέσει να πάρει (...) εμπρός..."

Something Is Rotten In The State of Denmark!

ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ


Κείμενο του εξαιρετικού, πολυγραφότατου και δραστήριου (εν αντιθέσει με εμένα) φίλου Άγη Βερούτη στο Capital.


Κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει. Διαφορετικά δεν θα είχαμε εσπευσμένη ψήφιση διατάξεων που να παρέχουν το ακαταδίωκτο από ποινική ή άλλη δίωξη για στελέχη της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού, ή ακόμη και για ουσιαστική αμνηστία σε ποινικές διαδικασίες που ήδη έχουν ξεκινήσει.

Ειδικά στο θέμα του ΟΑΕΕ, ο αποκλεισμός πάνω από 400.000 ελευθέρων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρηματιών καθώς και άλλου ενός εκατομμυρίου μελών των οικογενειών τους, από υπηρεσίες υγείας που έτσι κι’αλλιώς τους χρεώνονται, θα ήταν αρκετός σε πολλές χώρες να ρίξει οποιαδήποτε κυβέρνηση, όμως στη χώρα μας δεν συμβαίνει αυτό. Τουναντίον.

Η κοινωνία μας αδιαφορεί και αποδέχεται τη στοχοποίηση των παραπάνω πολιτών και την εξάντληση της σκληρότητας του καθεστώτος, με φορολόγηση και εισφορές αναντίστοιχες του αληθινού εισοδήματός τους σε μια οικονομία που έχει χάσει το 25% του ΑΕΠ της, κατά παράβαση του άρθρου 4.5 του Συντάγματος.

Η κοινωνία μας κλείνει τα μάτια στην δήμευση της περιουσίας τους και ποινική τους δίωξη για χρήματα που αδυνατούν να πληρώσουν.

Η δε δικαιοσύνη παριστάνει την άσχετη, λες και 400.000 ανασφάλιστοι και διωκόμενοι είναι αόρατοι ή χειρότερα ανύπαρκτοι!

Με εξαίρεση ελάχιστους Πρωτοδίκες που τιμούν τον όρκο τους στο Σύνταγμα, τόσο η πλειοψηφία των δικαστών όσο και το Συμβούλιο της Επικράτειας αλλά και ο Άρειος Πάγος, αδυνατούν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη Ελλήνων που από την κρίση να αδυνατούν να πληρώσουν όσα το κράτος αυθαίρετα απαιτεί από αυτούς, με την συλλογιστική των κεφαλικών φόρων.

Από την άλλη 3 εκατομμύρια φορολογούμενοι και ασφαλισμένοι δεν έχουν να πληρώσουν αυτά που τους ζητάνε. Με βάση τις ψεύτικες υπέρογκες αντικειμενικές, μια μεγάλη ληστεία εναντίον αυτών είναι σε εξέλιξη.

Ταυτόχρονα υπερβολικές ληξιπρόθεσμες “οφειλές” έχουν ήδη βεβαιωθεί με τη στρογγυλή σφραγίδα του κράτους. Ολόκληρα 63 δισεκατομμύρια ευρώ.

Το σύνολο των “καθυστερημένων οφειλών” των Ελλήνων πολιτών προς το κράτος αυξήθηκε, μόνο τον τελευταίο χρόνο, πάνω από 13 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή όσο το χαράτσι της ΔΕΗ για 5 χρόνια. Χιλιάδες κατασχετήρια φεύγουν κάθε ημέρα.

Έχουν κατάσχει δεκάδες χιλιάδες τραπεζικούς λογαριασμούς και σπίτια, και συνεχίζουν.

Περάσαν νόμους που αν χρωστάς 10 και το σπίτι σου κάνει 50, μπορούν να στο πάρουν και να το βγάλουν στο σφυρί για το 1/3 της αντικειμενικής του, ή και λιγότερα, όταν σε φορολόγησαν σε ολόκληρη την πλασματική υπέρογκη πλέον αντικειμενική αξία του 2007!

Όμως σπεύδουν να αμνηστεύσουν τις ατασθαλίες των δημάρχων και παρατρεχάμενων στους ΟΤΑ.

Αμνηστεύουν τις έν εξελίξει έρευνες των εισαγγελέων στις μίζες των εξοπλιστικών.

Αμνηστεύουν τις διοικήσεις των ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Και φυσικά αμνηστεύουν τα μαζικά εγκλήματα της διοίκησής του ΟΑΕΕ κατά των ασφαλισμένων του.

Γιατί τόση βιασύνη, και γιατί τώρα;

Τη Ζήμενς βέβαια την αμνήστευσαν εγκαίρως, πολύ πριν ασχοληθεί η δικαιοσύνη σοβαρά μαζί της. Επίσης αμνήστευσαν τις διοικήσεις τραπεζών που έδωσαν τις καταθέσεις των πολιτών δανεικά και αγύριστα στα κόμματα, ενώ μονομερώς διέγραψαν τις οφειλές από τόκους, και μείωσαν σε 2% το επιτόκιο των 275 εκατομμυρίων που χρωστάνε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα οποία κατά τον Όλι Ρέν δεν εξυπηρετούνται εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον. Την ίδια στιγμή που ψήφισαν ώστε το κράτος χρεώνει ως και 30% τόκο-πρόστιμα τους πολίτες σε ένα μόνο χρόνο και μια μέρα.

Τι συμβαίνει άραγε τώρα για να χρειάζεται να δοθεί ασυλία σε χιλιάδες δήμαρχους που οι πολίτες έχουν υπόνοιες (ή αποδείξεις) πως πιθανόν έχουν λεηλατήσει τα δημόσια ταμεία; Με τις κρατικές προμήθειες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004;

Όταν δίνει το κράτος ασυλία σε χιλιάδες ανθρώπους του αναδρομικά, προφανώς κρίνει πως την χρειάζονται, άρα κρίνει (ή γνωρίζει) ότι έχουν πράξει αξιόποινες πράξεις. Η αμνηστία δεν έχει έννοια ούτε χρηστικότητα αν όλα ήταν καμωμένα νόμιμα. Εφόσον αφορά δημόσιους λειτουργούς, τα εγκλήματα που αμνηστεύονται είναι εγκλήματα κατά της κοινωνίας και του Λαού.

Με άλλα λόγια οι εκλεγμένοι από το Λαό εκπρόσωποί του ενεργούν με τροπο που προστατεύει εκείνους που τον έβλαψαν, και σκλαβοποιεί το Λαό. Ποιος πολίτης έδωσε τέτοια εντολή με την ψήφο του; Και πώς την παίρνει πίσω;

Τη ίδια στιγμή που η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δίνει ασυλία σε καταχραστές δημοσίου χρήματος, και καταργεί μια παράγραφο του άρθρου 263 του Ποινικού Κώδικα νομιμοποιώντας αναδρομικά το χρηματισμό δημοσίων υπαλλήλων, έχει ψηφίσει νόμους που ποινικοποιούν την οφειλή προς το κράτος (όχι κλοπή, αυτή έχει ασυλία) πάνω από 5.000 ευρώ, και μάλιστα με διαρκές αυτόφωρο! Χειρότερα από ότι στους δολοφόνους!

Ψήφισαν νόμους που επιτρέπουν την κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών και πρώτης κατοικίας των πολιτών για οφειλές πάνω από 500 ευρώ. Και έκαναν με την τρόικα συμφωνίες για να βγάζουν στο σφυρί τα κατασχεμένα σπίτια κάτω από το 1/3 της αντικειμενικής αξίας τους, χωρίς καν να δίνουν τα ρέστα στους, άστεγους πλέον, χρεοκοπημένους πολίτες που αφήνουν πίσω τους.

Αυτά, ενώ φαίνονται να χαρίζουν στον εαυτό τους 0,275 δις ευρώ από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης που πληρώνει ο φορολογούμενος, απαγορεύοντας με νόμο (πάλι) στις τράπεζες να πληρωθούν μέρος των οφειλών τους από τα χρήματα των κρατικών επιχορηγήσεων προς τα κόμματα αυτά, καθιστώντας τις επιχορηγήσεις ακατάσχετες.

Όταν ένας νομοθέτης είναι τόσο στυγερός και σκληρός απέναντι στον πολίτη, δικαιούται άραγε να είναι τόσο ανεκτικός στη μίζα, στο φακελάκι, στην εθνική μειοδοσία; (δεν είναι "ανεκτικός" αλλά προστατευτικός. Αποτελεί μέρος της μίζας. Οι ηθικές αξίες των πολιτών και του νομοθέτη ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ στη περίπτωση αυτή!)

Αυτό αντίκειται στη βασική αρχή της Ισονομίας που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Δημοκρατίας. (Η ισονομία είναι καλή, αλλά να μη πάμε και φυλακή! Είπαμε...)

Δεν μοιάζει σαν κάποιοι να σκεπάζουν τα ίχνη του εγκλήματος φεύγοντας, και να κρύβουν τα κλοπιμαία με τρόπο που να μη μπορεί να τα ψάξει η δικαιοσύνη;

Οι εκλεγμένοι βουλευτές μας, ψηφίζουν νομούς που αποποινικοποιούν την κλοπή από τους εκλεκτούς κομματικούς συντρόφους τους, και ποινικοποιούν το επιχειρείν, την ιδιωτική περιουσία, την ανέχεια και προάγουν την εξαθλίωση του Λαού;

Πως είναι δυνατόν μια χούφτα από λίγους ανθρώπους να ρίχνουν μια χώρα τόσο χαμηλά;

Ο Μπαστιά, επίκαιρος όσο ποτέ μετά από 150 χρόνια λέγει "Ο νόμος όταν αμνηστεύει κρατικό έγκλημα πρέπει να ανατραπεί από το Λαό." [από τον τοίχο ενός φίλου]

Και αν η συνταγματικότητα των νομών κρίνεται από το Συμβούλιο της Επικράτειας, πώς αυτό δεν έχει ακόμη ακυρώσει αυτούς τους νομούς ως αντίθετους στην Ισονομία που επιβάλλει το Σύνταγμα;

Κάτι σάπιο μυρίζει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας του Νότου...

Το μυρίζει κανείς;

Πηγή:www.capital.gr

Δανεισμός Εξαίρετου (περιεκτικού και οξυδερκούς) Άρθρου

Το μικρό αυτό κειμενάκι εμφανίσιτκε χθες στο έγκυρο και ενδιαφέρον περιοδικό Capital.

Τρίτη 18/03/2014 06:44

"Οι ρίζες της κακοδαιμονίας μας...

Από τον τοίχο του Fotis Giann στο φ/β

Tο ελληνικό πολιτικό πελατειακό σύστημα έχει μία διαχρονική ιστορία σε αυτήν την Χώρα. Τό ίδιο το Νεοελληνικό κράτος συστάθηκε και δομήθηκε με βάση αυτήν την πελατειακή λογική. Δεν είναι μόνο τα πρώτα Αγγλικά δάνεια έκ των οποίων έφτασε έδω ενα μικρό μέρος και κατασπαταλήθηκε στόν εμφύλιο σπαραγμό Μωραιτών-Ρουμελιωτών κατά τα έτη 1822-1825 αλλά και μετά. Δεν είναι μόνο τα δάνεια πού κατασπαταλήθηκαν τις δεκαετίες 1830-1870 από την εγχώρια Ελληνική μαφία, ούτε οι εθνικές μαγκιές τα έτη 1878 και 1897. Δέν είναι μόνο ο πακτωλός χρημάτων πού έρριξε η κοινωνία των εθνων τό 1924 για την αποκατάσταση των προσφύγων που φαγώθηκαν από τους ντόπιους μαφιόζους βάζοντας τους πρόσφυγες σε παράγκες.Δεν είναι μόνο το τεράστιο σχεδιο Μάρσαλ πού έπεσε στην τρύπα της Ελληνικής κλεπτοκρατίας το 1948-1950.

Την ένταξη στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα Ε.Ε τό εγχώριο πολιτικό σύστημα την είδε,(όπως πάντα από τό 1831),σαν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία γιά υψηλού επιπέδου πολιτική καρριέρα και φαγοπότι.Για εξαγορά ψήφων στήνοντας ένα απείρου κάλλους πελατειακό κράτος στην σύγχρονη Ιστορία του Νεοελληνικού κράτους.Σήμερα αυτό τό ίδιο τό σύστημα δεν διαπραγματεύεται με τους δανειστές στην λογική της δημιουργίας ενός διαφορετικού τύπου σύγχρονου Ευρωπαικού κράτους.

Διαπραγματεύεται στήν λογική της όσο το δυνατόν περισσότερης διάσωσης κεκτημένων πού θα το διατηρήσουν στην ζωή. Αντιλαμβάνεται το εγχώριο πελατειακό σύστημα της Μεταπολιτευτικής κομματοκρατίας,(συμπεριλαμβανομένης και της αριστερής αντιπολίτευσης),πώς η αλλαγή τών δομών σε αυτό το κράτος θα σημάνει αυτομάτως και τον πολιτικό του θάνατο.Σε αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια του να διασωθεί έχει προς το παρόν ένα ΙΣΧΥΡΟ σύμμαχο.Την πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας πού είναι κολλημένη πάνω του και φαντασιώνεται τίς όποιες λύσεις με φόντο το παλιό.

Αγνωστη πρός το παρόν η έκβαση της όποιας προσπάθειας για κάτι διαφορετικό σε αυτήν την Χώρα."

Αναπαράγω το τελευταίο μέρος που είναι υψίστης συμπυκνωμένης σημασίας:

"Σ()την αγωνιώδη προσπάθεια του (λεατειακού συστήματος) να διασωθεί έχει προς το παρόν ένα ΙΣΧΥΡΟ σύμμαχο: Την πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας πού είναι κολλημένη πάνω του και φαντασιώνεται..."

Ακριβώς. Δεν είναι θέμα του να μη καταλαβαίνουν οι παραπάνω Ελληνες ο μέγιστο πρόβλημα... Είναι που λένε: "αντε, το ξέρω ότι δεν είναι σωστό, αλλά μιά τελευταία φορά - να, να προλάβω να...
- βολέψω τη Πιπίτσα..
- μαζεψω κάποια χρήαματα επιτέλους....
- να κάνω κι'εγω μία μπάζα της προκοπής!
- γιατί αυτοί κι'όχι εγώ...

ΑΥΤΟ ΛΕΝΕ>

Πως λέγανε παλιά: εντάξει, δεν είναι σωστό να καίγονται δέντρα -- αλλά εγω ένα κομματάκι θέλω μόνο να κτίσω μεζονέττα -- και μετά ΤΙΠΟΤΑ (και πράγματι δεν έκανε τίποτα - ο ομιλών. Έκανε ο γείτωνας, με το ίδιο σκεπτικό!)

Να προλάβω (έστω και στο παραπέντε)

Για τα παιδιά μου το κάνω....

Έλληνες -- έθνος ΠΑΝ-αδελφον

Πριν από καιρό συζητόυσαμε με τον φίλο μου Αγης Βερούτη περί της παρατήρησης "είμαστε έθνος αν-αδελφο" που είχε δόσει ε΄νας ελάσσων ελληνας πολιτικός σαν διακιολογία για τα πάνδεινα που υφίστατι η χώρα στα χέρια των ελλήνων. Συμφωνήσμαε τότε ότι το αντίθετο συμβαίνει και σήμερα το έγραψε σε μήνυμά του ο Άγης και θυμηθηκα τη συζήτησή μας. (agissilaos@googlegroups.com)

Μάλιστα, σε παλιό του άρθρο, είχε γράψει "Το να είσαι Έλληνας σημαίνει πως αντιλαμβάνεσαι την μεγαλειότητα του ανθρώπινου νου, τη δυνατότητα του ανθρώπου να ξεπεράσει τα ζωώδη ένστικτα της απληστίας και της ιδιοτέλειας, και την ικανότητά του να διορθώνει τα λάθη του, σεβόμενος αλλά όχι υποτασσόμενος στα φυσικά φαινόμενα.", πολύ ωραίο κείμενο και, κατά κάποιο τρόπο, αληθές: αρκεί να δει κανείς πόσο γρήγορά έφυγαν από τη ζωώδη κατάσταση από αρχαιοτάτων χρόνων. 

Το μήνυμα που έστειλε σήμερα ο Άγης αξίζει να αναπαραχθεί. Εν πολλοίς μεταφέρει το περιεχόμενο της προ ετών συζήτησης μας¨ συζήτηση που έγινε όταν τα δεδομένα ήταν πολύ καλύτερα και το σημερινό Σοβιετικό καθεστώς φάνταζε απίθανο.


"Πολλοί από εμάς πιστεύουν πως είμαστε "έθνος ανάδελφον", ενώ στην πραγματικότητα μάλλον το αντίθετο ισχύει. 
 
Είμαστε "έθνος παν-άδελφον".

Από την έναρξη του Νέου Ελληνικού Κράτους, η ίδρυση, ύπαρξη και διατήρησή του βασίστηκε στην στήριξη άλλων κρατών (κυρίως βορειοευρωπαϊκών), ξεκινώντας από το Λόρδο Βύρωνα και το Ναυαρίνο και φτάνοντας στην είσοδο στην ΕΟΚ με τα ΜΟΠ, τα Πακέτα Ντελόρ και τα ΕΣΠΑ, και στη σημερινή οικονομική στήριξη για να μην χρεοκοπήσει άτακτα η χώρα με όσα αυτό συνεπάγετο. 

Φυσικά βάζουμε και εμείς την υπέρτατη προσπάθειά μας για αυτή την διατήρηση και επιβίωσςή μας, που όμως με βάση τις επιλογές των πολιτικών μας, και των πολιτών που τους επέλεξαν, ήσαν ανεπαρκείς για την επιβίωση του κράτους μας.

Μπορεί σε πολλούς από εμάς αυτή η σχεδόν 200 ετών στήριξη να φαντάζει μικρή, ή ανεπαρκής, ή υστερόβουλη, ή ό,τι θέλει κανείς να πει. 

Επί της ουσίας όμως αυτή η στήριξη μας ήταν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ, και τελείως διαφορετικοί θα ήμασταν (αν ήμασταν) χωρίς αυτήν.

Γύρω μας στα Βαλκάνια έχουμε πλείστα παραδείγματα εκδοχών μας χωρίς την έξωθεν στήριξη.

Ας μη εθελοτυφλούμε στο ότι έχουμε υπάρξει αποδέκτες στήριξης, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι ως μονάδες δεν ήμασταν επαρκείς. 

Όμως ως δημιουργοί των ιδεών που θεμελίωσαν τον Ανθρωπισμό μας έκανε "παν-άδελφους" και αποδέκτες των ωφελειών αυτής της παν-αδελφοσύνης του ελληνογενούς παγκόσμιου και διαχρονικού Ανθρωπισμού..."


Κλείνω με την εικόνα που δεσπόζει στο τρέχον στερέωμα της χώρας.

 

Καμμία εκπληξη: η Ελλάδα στη 91 θέση στο πίνακα παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας

Πίσω από Ουκρανία, Εστωνία, Ρωσία, Βιετνάμ κ.α.

Ο γνωστός γείτωνας η Τουρκία είναι στη 44 θέση.

Μεταξύ άλλων η αναφορά για την Ελλάδα σημειώνει: "η αναποτελεσματική εργατική νομοθεσία της Ελλάδας (127η θέση) συνεχίζει να παρεμποδίζει τις προσπάθειες της χώρας να βρει έξοδο από τη κρίση" Απ'ότι φαίνεται θα συνεχίζει το εμπόδιο δεδομένου ότι η συζητούμενες αλλαγές στην εργατική νομοθεσία ΔΕΝ θα γίνουν. Σωματεία γαρ, κατά τα λεγόμενα στελεχών του Υπ. Εργασίας - ή αδυναμία των πολιτικών της χώρας.

Σε μια χώρα της οποίας η οικονομία είναι ακόμη κεντρικά ελεγχόμενη, Σοβιετικού τύπου, όπως η Ελλάδα, είναι δύσκολο να γίνουν απλοποιήσεις και αλλαγές στη κρατική μπότα και το κρατικό παρεμβατισμό. Ειδικά δε όταν γενεές "αριστερών" διανοουμένων έχουν γαλουχηθεί στο ότι το κεφάλαιο είναι κακό και γενικώς οι συνδικαλιστές έχουν συνηθλίσει να είναι μέρος του καρτικού κατεστημένου και του ελέγχου του πλούτου της χώρας.

Πως να αλλαξουμε: δηλαδή το κεφάλαιο έγινε αίφνης καλό; ή θέλουμε το κάποιον να μας δώσει τα λεφτά (του) και να φύγει: δηλαδή θελούμε το κεφάλαιο αλλά όχι το κεφαλαιούχο. "Δωσε μας τα λεφτά σου και φύγε" πρέπει να πει ο Κος Χατζηδάκης, ένας πολιτικός που, λεγεται, προσπαθεί να πείσει κάποιον (ους) να ρίξουν λεφτά στην Ελλάδα -- ανεπιτυχώς ως επί το πλείστον, παρά το slogan του: "πολιτική με αποτέλεσμα"- Προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα...


Άρα, προς το παρόν καλό είναι να κάνουμε business εκτός ΕΛλάδος και να περνάμε τις διακοπές μας εντός Ελλάδας.
Μέχρι να αλλάξει η θεώρηση των πργμάτων και όταν έρθει πάλι κάποια ξένη εταιρία να επενδύσει π χ στο Θριασίο και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να μη τη διώξει όπως ο τρέχων Δήμαρχος, αλλά να τη καλωσορίσει.


Εάν ποτέ αλλάξει...

Σε Λίγο Καιρό, Στην Ελλάδα Μόνο Οι Δικοί Μας Θα Παίρνουν Σύνταξη...

Ο φίλος μου ο Άγης, καλοπροαίρετος πάντα (παρά τα όσα λέει ο ίδιος για το ότι είναι "πεπατημένος") βλέπει τη λογική. Η νεο-ελληνική πραγματικότητα σε περίπτωση εφαρμογής των παρακάτω οδηγεί ευθέως και αδιαμφισβητητα ση δημιουργία ακόμη ένος ψηφοθυρικού εργαλείου για το πολιτικο-διοικητικό κατεστημένο στην Ελλάδα.   " Του Αγη Βερούτη: Έχει άδικο η τρόικα για τις συντάξεις;

Την περασμένη βδομάδα έγινε χαμός με την πρόταση της τρόικας να μπουν εισοδηματικά κριτήρια στις συντάξεις, και με την άρνηση της κυβέρνησης να συνεχίσει την κουβέντα. Κακώς αρνήθηκε η κυβέρνηση τη μοναδική διέξοδο για να σωθεί η χώρα! Όπως έχω επανειλημμένα αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μου, οι αποδόσεις των εισφορών των σημερινών συνταξιούχων, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, είναι πολλαπλάσιες των εισφορών που έχουν καταβάλλει στο σύστημα. Συχνά οι εισπράξεις ενός συνταξιούχου με το σημερινό προσδόκιμο, κυμαίνονται ανάμεσα στις 3 ως 10 φορές το ποσόν των εισφορών, προσομοιάζοντας ένα Ponzi Scheme (πυραμίδα επενδυτών). Είναι επίσης ξεκάθαρο πλέον σε όποιον μπει στον κόπο να το ψάξει, ότι το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα καταρρέει. Σημειώστε κάποια από τα βασικά αίτια αυτής της κατάρρευσης: Το ποσό της σύνταξης πλησιάζει το ύψος του μισθού που έπαιρνε ο συνταξιούχος. Ο υπολογισμός του ποσού της σύνταξης είναι ανεξάρτητος από το άθροισμα των εισφορών του συνταξιούχου στην εργάσιμη ζωή του. Αντίθετα, η σύνταξη υπολογίζεται με βάση τα 5 τελευταία χρόνια μισθού, ή τον βαθμό του συνταξιούχου στο δημόσιο όπου την τελευταία μέρα πριν τη σύνταξη όλοι παίρνουν προαγωγή για να εισπράττουν παραπάνω. Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις μεταφράζονται σε μικρές εισφορές. Όποιος βγαίνει στη σύνταξη με 20 χρόνια εργασίας καταβάλλει λιγότερα από τα μισά από εκείνα που καταβάλλει κάποιος που βγαίνει στα 35 χρόνια. Τα χρόνια που θα παίρνει σύνταξη κάποιος που βγαίνει στα 53 του, είναι διπλάσια από εκείνα κάποιου που βγαίνει στα 65, σύμφωνα με το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων. Φανταστείτε το πρόβλημα που δημιουργούν στο σύστημα κάποιοι που βγήκαν στη σύνταξη στα 45 ή ακόμη και στα 39! Μόνο στους κάτω των 55 ετών, οι συντάξεις που πληρώνει το ασφαλιστικό σύστημα ξεπερνούν τα 2 δισ. ευρώ ετησίως! Κάτω των 60 ετών, οι συντάξεις ξεπερνούν τα 8 δισ. ευρώ ετησίως! Εκτός από το κόστος της σύνταξης, ο πρόωρα συνταξιοδοτημένος λαμβάνει και δωρεάν υγεία για 20-30 χρόνια, που την πληρώνουν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι και φορολογούμενοι. Οι πληρωμές συντάξεων ήταν σχεδόν πάντοτε πάνω από τις εισφορές που εισπράττονταν, με αποτέλεσμα ποτέ να μην δημιουργήσει επαρκές κεφάλαιο το σύστημα. Το ασφαλιστικό σύστημα ήταν πάντοτε αναδιανεμητικό στην Ελλάδα, που σημαίνει ότι ο συνταξιούχος πληρώνεται όχι με τις δικές του κεφαλαιοποιημένες εισφορές, αλλά με τις εισφορές όσων εργάζονται στη διάρκεια της συνταξιοδότησής του. Η εκτόξευση της ανεργίας στο 30% σημαίνει ότι ο ίδιος ή και μεγαλύτερος αριθμός συνταξιούχων πρέπει να συντηρούνται από τις εισφορές πολύ λιγότερων εργαζόμενων, απ’ όσο υπολογίστηκε για το σημερινό ύψος των συντάξεών τους. Πολλοί συνταξιούχοι σήμερα λαμβάνουν σύνταξη υψηλότερη από τους μισθούς εκείνων που εργάζονται και πληρώνουν με τις εισφορές τους και τους φόρους τους, τις συντάξεις των πρώτων. Η αναδιανομή εισοδήματος από τους εργαζόμενους προς τους συνταξιούχους αγγίζει τα 27,5 δισ. ευρώ ετησίως, με ακραία παραδείγματα την ετήσια κρατική επιδότηση πάνω 10 χιλιάδες ευρώ ανά συνταξιούχο του ΟΤΕ και σχεδόν 16 χιλιάδες ανά συνταξιούχο της ΔΕΗ. Την ίδια στιγμή οι επιχορηγήσεις προς τα ταμεία του ιδιωτικού τομέα σχεδόν μηδενίζονται. Η είσπραξη από την παραγωγική οικονομία €27,5 δισεκατομμυρίων ετησίως, ανεβάζει το κόστος της εργασίας και πυροδοτεί την ανεργία σε δυσθεώρητα επίπεδα, πάνω ακόμη και από την ανεργία του Great Depression στις ΗΠΑ το 1929. Το πιο σημαντικό όμως που είδε η τρόικα, είναι ότι πολλοί συνταξιούχοι έχουν πρόσθετα εισοδήματα, που καθιστούν μη-σημαντική την είσπραξη της σύνταξής τους από τα αναδιανεμόμενα εισοδήματα των εργαζόμενων. Δηλαδή κάποιοι μπορούν να βιοπορίσουν ανετότατα χωρίς να εισπράττουν τη σύνταξη αυτή. Γι’ αυτό η τρόικα πρότεινε να μπουν εισοδηματικά κριτήρια στην απόδοση των συντάξεων, όπως από φέτος ήδη ισχύουν για τις συντάξεις των άγαμων θυγατέρων, βάσει του νόμου 4039/2012. Αυτό θα μειώσει δραστικά τις χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους, που θα επιτρέψουν την μείωση των φόρων και των εισφορών, ώστε να πάρει ανάσα η οικονομία, και να ξεκινήσει να μειώνεται η ανεργία, να αποφευχθούν οι δημεύσεις περιουσιών των ήδη εξαθλιωμένων Ελλήνων μικρομεσαίων της αποδεκατισμένης παραγωγικής μεσαίας τάξης. Η τρόικα λέει με απλά λόγια το εξής: “Σταματήστε να πληρώνετε συντάξεις σε όσους δεν τις χρειάζονται, εξαθλιώνοντας όσους ακόμη επιζούν της τεράστιας ύφεσης και υπερφορολόγησης.” Είναι βέβαιο ότι αν συνεχιστεί η σημερινή πρακτική αναδιανομής εισοδημάτων από τους πενόμενους προς τους έχοντες, η οικονομία σύντομα θα φτάσει σε καταστροφικό Κραχ. Φανταστείτε το σουρεαλισμό του να εργάζεται κάποιος οκτάωρο στα 66 του χρόνια για 700 ευρώ καθαρά το μήνα, προκειμένου να πληρώνει με τις εισφορές του σύνταξη 980 ευρώ το μήνα, και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε μια 42χρονη συνταξιούχο του ΟΤΕ. Το μόνο σουρεαλιστικότερο από αυτό, είναι οι τεκμαρτοί φόροι στους άνεργους για να πληρώσουν την ίδια σύνταξη της 42χρονης. Η πρόταση της τρόικας είναι η μόνη λογική λύση του ασφαλιστικού στην παρούσα, και το μόνο που χρειάζεται για να υλοποιηθεί είναι να επεκταθεί η εφαρμογή του 4039/2012 σε όλους τους συνταξιούχους σήμερα. Έστω και την τελευταία στιγμή ίσως προλάβουμε να αποφύγουμε την συνολική κατάρρευση της οικονομίας, λόγω της τερατώδους αναδιανομής που στήσαμε στα προηγούμενα χρόνια. Μιλάμε για 27,5 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο αναδιανομή! Το ποσό δεν είναι απλά δυσθεώρητο, αλλά πλησιάζει το 15% της συνολικής οικονομίας, και δεδομένου ότι τα εισοδήματα είναι το 33% του ΑΕΠ, κοντεύει το μισό όλων των εισοδημάτων, όλων των Ελλήνων, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Θα είναι ιστορικό λάθος για την κυβέρνηση να μην πάρει στα σοβαρά αυτή την πρόταση της τρόικας για τα εισοδηματικά κριτήρια σε όλες τις συντάξεις σύμφωνα με το νόμο 4039/2012, τροποποιώντας σιγά-σιγά το ελληνικό σύστημα ώστε να ομοιάζει το Βρετανικό ή το Αυστραλιανό μοντέλο. Δεν χρειάζεται καν ψήφιση νέου νόμου, αλλά απλά η επέκταση του υπάρχοντος. Όποιος έχει ανάγκη θα εισπράττει. Όποιος δεν έχει ανάγκη, δεν θα εισπράττει. Κάθε 1-2 χρόνια θα γίνεται επαναξιολόγηση των δικαιούχων. Ίσως η συμβουλή αυτή της τρόικας για τα εισοδηματικά κριτήρια σε όλες τις συντάξεις, να είναι η ουσιαστικότερη συμβολή της στη βιωσιμότητα της Ελληνικής οικονομίας, και τελικά τη βιωσιμότητα της χώρας της ίδιας! Ακούει κανείς; "

Μικρομεσαίοι στο προσκύνιο -- θυμάμαι το "κίνημα των μικρομεσαίων" του θανόντος Π'νδρέου

Κέιμενο πάλι του εξαίρετου και φίλου Άγη. Η αναφορά στους μικρομεσαίους μου θυμίζει τοβν Α Παπανδρέου όστις ψάρευε ψηφοφόρους ονοματίζοντας τους "μικρομεσαίους" διότι υπάρχουν πολλοί στην ελλάδα (αρα και πολλοί ψηφοφόροι). Βέβαια στην συνέχεια άλλαξε η χρειά του μικρομεσαίου Παπανδρεϊκής επινόησης και σήμαινε πικραμένο και "μοναχικό που δεν σε παίζουν οι άλλοι που θάθελες να είσαι σα κι'αυτούς". Ο Άγης δεν εννοεί αυτούς. Αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν μέτριες προσδοκίες, ζουν απλή ζωή δεν ενοχλούν ίνα μη ενοχληθούν και έχουν την ηθική που παλιά λεγόταν μικροαστική... εν πολλοίς καλοί και τίμιοι άνθρωποι που δεν έχουν την αξίώση να είναι ούτε φέρονται, σαν μεγιστάνες κάοιτοι της Καλιφόρνιας. Ή σαν Ελληνες  πολιτικοί... Η απάντηση στο άρθρο του Άγη βέβαια είναι:  προτιμότερο να μη δηλώσει τίποτα. Ετσι έχει ελπίδες να επιβιώσει και να συμβάλλει κάποια στιγμή και στην οικονομία της χώρας. Διοτι για να συμβάλλεις οικονομικά πρέπει να υπάρχεις πρώτα απ'όλα... Ακόμη και στην Ελλάδα, εκ του μηδενός τίποτα δεν βγαίνει... το ζούμε τώρα! Μικρομεσαίοι: Δύσκολο ν΄ ανοίξουν, εύκολα θα τους κλείσουν

Του Άγη Βερούτη Ίσως μια από τις δυσκολότερες αποφάσεις της ζωής κάποιου, είναι να μπει στη μάχη ενάντια σε ένα τεράστιο δολοφονικό κρατικό μηχανισμό, σχεδιασμένο και κατασκευασμένο για να τον καταστρέψει, και στελεχωμένο από ανθρώπους που τον βλέπουν όχι ως άνθρωπο που έκανε το λάθος να κυνηγήσει το όνειρό του για οικονομική ανεξαρτησία, αλλά ως έναν προδικασμένο απατεώνα που πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ως φορολογητέα “ύλη”... Καθένας γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ίσως η χειρότερη χώρα στη δύση και ίσως και στην ανατολή, με εξαίρεση ίσως κάποιες περιοχές του πλανήτη που βρίσκονται σε πόλεμο ή σε εμφύλια διαμάχη, για να έχει κάποιος επιχείρηση, όσο μικρή και αν είναι αυτή. Από την πρώτη στιγμή τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσει ένας επίδοξος μικρομεσαίος είναι δυσθεώρητα, είτε για να βγάλει μια άδεια λειτουργίας, είτε για να προσλάβει έναν άνθρωπο και να μεγαλώσει την δουλειά του πέρα από το επίπεδο του one-man-show, είτε για να εισπράξει ένα τιμολόγιο με πίστωση, ό,τι και αν έχει πουλήσει, είτε για να διεκδικήσει δικαστικά το δίκιο του, που με το τωρινό σύστημα είναι αδύνατον, αφού η απόδοση δικαιοσύνης μπορεί να καθυστερήσει και 4, 8 ή και 10 χρόνια στο βραδυκίνητο σύστημα της Ελλάδας. Οι νόμοι που ισχύουν ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξουν, πάντα εις βάρος του, πάντα για να γίνει πιο εύκολο για το αδηφάγο κράτος να τον κατασπαράξει, και να τραφεί από τις πληγωμένες σάρκες του, και τα προδομένα του όνειρα. Είναι ίσως το μεγαλύτερο ψέμα, να λέει κάποιος ότι η χώρα θα βγει από την ύφεση με λίγες μεγάλες επενδύσεις, που στην καλύτερη περίπτωση δημιουργούν μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας προσωρινά όπως η υλοποίηση ενός οδικού άξονα, ή μερικές εκατοντάδες μόνιμες θέσεις εργασίας, όπως το λιμάνι του Πειραιά ή ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Αν δεν το έχουν καταλάβει κάποιοι, η αληθινή ανεργία βρίσκεται κοντά στα 2.000.000 ανθρώπων, και πολύ πάνω από το 28,6% που δηλώνεται επισήμως, ενώ χάρη στις ακούραστες προσπάθειες του κράτους, αναμένεται ομοβροντία λουκέτων μετά την συνειδητή απόφαση των κρατικών γραφειοκρατών “να κλείσουν συνοπτικά όποιους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του κράτους”, να απενεργοποιήσουν τους Αριθμούς Φορολογικού Μητρώου τους, και να μπλοκάρουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, λες και αυτό θα συνεισφέρει στη δυνατότητά τους να πληρώσουν. Η διεθνής εμπειρία στις ΗΠΑ και στις μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης, δείχνει ότι η ανεργία καταπολεμάται μόνο με τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων των 1-25 ατόμων, όπου λόγω του μεγάλου αριθμού τους, και μόνη η πρόσθεση μιας θέσης εργασίας στην καθεμιά είναι δυνατόν να αυξήσει την απασχόληση κατακόρυφα, καταπολεμώντας την ανεργία αποτελεσματικά και άμεσα. Όμως στην Ελλάδα, το χειρότερο εμπόδιο στη μικρομεσαία επειχειρηματικότητα είναι ο τρόπος που απεικονίζονται λογιστικά και φορολογικά οι πωλήσεις. Αυτός είναι διαφορετικός από ό,τι στις ανεπτυγμένες χώρες, κυρίως γιατί ο κρατικός μηχανισμός βλέπει την καταγραφή των συναλλαγών ως μια ευκαιρία να δημιουργήσει μια πρόσθετη απαίτηση απέναντι στον μικρομεσαίο, μέσω του ΦΠΑ και του φόρου εισοδήματος επί χρημάτων που πιθανόν ποτέ να μην εισπράξει, αδιαφορώντας αν αυτό τον φέρνει σε οικονομικό αδιέξοδο, αν τον καταστρέφει, ή αν μαζί του καταστρέφει και άλλες 10-15 μικρομεσαίες επιχειρήσεις που μπορεί να έχουν συναλλαγές μαζί του. Είναι βολική για το κράτος η υποχρεωτική πλασματική λογιστική απεικόνηση μιας πώλησης που ποτέ δεν θα εισπραχθεί, ως εισπραχθείσα. Από αυτήν προκύπτει η, καταχρηστική σε κάθε πολιτισμένη χώρα, υποχρέωση από αυτήν την πώληση να πληρωθεί ανείσπρακτος ΦΠΑ, και φόρος ανείσπρακτου εισοδήματος που προκύπτει από αυτήν την ουσιαστική ζημία μιας μικρομεσαίας επιχείρησης. ------------- Παράδειγμα του παραλογισμού της ελληνικής λογιστικής απεικόνισης των συναλλαγών: - ο Αλέκος, μικρομεσαίος επιχειρηματίας προγραμματιστής-πληροφορικάριος, φτιάχνει ένα πρόγραμμα δουλεύοντας 12 μήνες και το πουλάει €20.000 εκδίδοντας το νόμιμο τιμολόγιο - ο Βασίλης, παράγγειλε το πρόγραμμα για να στήσει μια δική του επιχείρηση τυπώνοντας πχ εξατομικευένες ευχητήριες κάρτες. - ο Αλέκος εκδίδει το τιμολόγιο για το πρόγραμμα που παρέδωσε, και μετά από 1 μήνα πρέπει να πληρώσει το ΦΠΑ 23% ακόμη και αν δεν έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ. - λίγους μήνες μετά, ο Βασίλης κλείνει την εταιρία του καθώς ελάχιστοι αγοράζουν κάρτες από αυτόν, και ρίχνει φέσι στον Αλέκο. - στο τέλος του χρόνου ο Αλέκος πρέπει να περιλάβει στη δήλωσή του το τιμολόγιο, για το οποίο ήδη έχει πληρώσει από την τσέπη του €4.600 ΦΠΑ παρότι ξέρει ότι ποτέ δεν θα εισπράξει, και να κληθεί να πληρώσει όχι μόνο το 26% φόρο εισοδήματος από το πρώτο ευρώ (άλλα €5.200) αλλά και το 80% ως προκαταβολή φόρου για την επόμενη χρονιά (ακόμη €4.160), δηλαδή έχει δώσει από την τσέπη του συνολικά €13.960 για μια συναλλαγή που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. - στον 1 χρόνο επίσης έπρεπε υποχρεωτικά να πληρώσει και ως €5.200 ακόμη για ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΑΕΕ παρά το γεγονός ότι δεν είχε εισόδημα. Συνολικός απολογισμός για τον Αλέκο που μπορεί να δούλεψε από το καθιστικό του σπιτιού του και να ζούσε με το μισθό της γυναίκας του για ένα χρόνο, ήταν -€19.160. Για να διεκδικήσει τα χρήματα της συναλλαγής από το Βασίλη, χρειάζεται και άλλα 2-3 χιλιάρικα για δικηγόρους και δικαστικά έξοδα, ώστε τελικά ίσως μετά από 8-10 χρόνια να ανακαλύψει ότι ο Βασίλης δεν μπορεί να τον πληρώσει, γιατί δεν έχει πια κανένα περιουσιακό στοιχείο στο όνομά του. ------------- Όλα αυτά θα ήταν πολύ μικρότερο πρόβλημα, αν η οριστική λογιστική απεικόνιση της συναλλαγής ήταν μετά την είσπραξη του τιμολογίου, ή αν του επιτρεπόταν να αφαιρέσει το ποσό της συναλλαγής (write-off) όπως συμβαίνει σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη, και όπως ήδη στη δική μας χώρα επιτρέπεται να κάνει μόνο μια τράπεζα. Δεδομένου ότι υπάρχουν όλα τα εργαλεία πλέον στα χέρια του εφόρου για να διαπιστώσει τις πραγματικές συναλλαγές μιας μικρής ή μεγάλης επιχείρησης, είναι άξιον απορίας γιατί δεν έχει επαναπροσδιοριστεί σε λογική βάση αυτή η κρατική μηχανή καταστροφής. Όλα συνηγορούν στο διωγμό των μικρομεσαίων, με αποτέλεσμα την εκτόξευση της ανεργίας σε επίπεδα εμπόλεμης σύρραξης, και πολύ πάνω από εκείνη που είχαν οι ΗΠΑ στην Great Depression. Είναι φενάκη, πλασματική προσδοκία, και κοροϊδία του Λαού να ακούμε ότι θα έρθει η ανάπτυξη με τις μεγάλες επενδύσεις. Δεν θα έρθει! Οι μικρομεσαίοι, αληθινά οι μόνοι που μπορούν να καταπολεμήσουν την ανεργία που μαστίζει την κοινωνία, εκείνοι που είναι η πραγματική ραχοκοκαλιά της οικονομίας διεθνώς, δέχονται απανωτά χτυπήματα με το ρόπαλο στην σπονδυλική τους στήλη και στο κεφάλι τους από τους κρατικούς μηχανισμούς της Ελλάδας, που μόνο σκοπό δείχνουν να έχουν το να τους αποτελειώσουν. Το εύκολο και δίκαιο φορολογικό σύστημα των 10 σελίδων που υποσχόταν ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών στα τελευταία 4 χρόνια της κρίσης, δεν έγινε ποτέ! Ούτε πρόκειται! Δεν θα γίνει μέχρι να κλείσει και ο τελευταίος εναπομείναντας μικρομεσαίος, διότι το κράτος χρειάζεται τα χρήματα που αχρεωστήτως και αδίκως λαμβάνει από τους μικρομεσαίους, για να συνεχίσει να πληρώνει δεκάδες χιλιάδες απτυχίωτους και διεφθαρμένους, και για να προσλαμβάνει 20άδες κηπουρούς στον τομέα του “πράσινου”, όπως έκανε πρόσφατα στον Δήμο της Αγίας Παρασκευής, ενώ οι παιδικοί σταθμοί του ίδιου δήμου έχουν πολύ λιγότερες νηπιαγωγούς απ’όσες θα χρειάζονταν για μια στοιχειώδη φροντίδα των παιδιών. Έχουμε ακόμα λίγο δρόμο για τον πάτο. Μέχρι να ρουφήξει το κράτος και την τελευταία σταγόνα αίματος από τους μικρομεσαίους, ίσως να έχουμε λίγους ακόμα μήνες. Υπομονή..."" Μπα. Οι πολιτικοί μας, πέραν από άσχετοι είναι και πελαγωμένοι. Επίσης το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να προσλαμβάνουν κόσμο στον εκάστοτε τομέα του πρασίνου. Δεν χρειάζεται σκέψη... βολεύουν όποιον θέλεις. Ενω νηπιαγωγό--κι'αν η κόρη της Πιπίτσας δεν είναι νηπαιγωγός, πως θα τη βολέψεις. Ε;